Τουρκικές διεκδικήσεις, όχι ελληνοτουρκικές διαφορές ή ελληνοτουρκικά προβλήματα (Μέρος Γ’, Συμπεράσματα-Εισηγήσεις)

Του Θοδωρή Παπαδόπουλου-Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α

Συμπεράσματα:

Η Τουρκία δεν ακολουθεί τώρα τελευταία αναθεωρητική πολιτική εις βάρος της Ελλάδος, όπως αναφέραμε στο κεφάλαιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Οι τουρκικές διεκδικήσεις δεν ξεκίνησαν όταν ο «αέρας πήρε την ελληνική σημαία από τα Ίμια» το 1996, σύμφωνα με την ατάκα που έμεινε στην ιστορία και έγιναν γκρίζες ολόκληρες θαλάσσιες περιοχές αλλά και μερικές βραχονησίδες με τον καινοφανή αυτό τουρκικό όρο

Ύστερα από την απαράδεκτη προφορική συμφωνία μεταξύ μας υπό το βλέμμα του θείου Σαμ « No guns,no troops, no ships, no flags» σ’ αυτές τις περιοχές.

Ούτε τον Μάρτη του ’87 όταν έστειλαν το Σισμίκ για «έρευνες» και οι δυο χώρες ήρθαν στα πρόθυρα του πολέμου.

Ούτε φυσικά όταν σχεδόν μία δεκαετία νωρίτερα το 1976 που πάλι η Τουρκία είχε προσπαθήσει κάτι αντίστοιχο ( έρευνες στο Αιγαίο κλπ) με το Χόρα.

Ούτε βέβαια με τις καθημερινές εδώ και σαράντα χρόνια παραβάσεις και παραβιάσεις του FIR Αθηνών και του ΕΕΧ της Ελλάδος, τις εμπλοκές των αεροσκαφών και τελευταία τις ναυτικές παραβιάσεις και τα ναυτικά επεισόδια.

Η πολιτική της Τουρκίας ξεκίνησε με το κίνημα των Νεότουρκων και την προσπάθεια ανάσχεσης της αναπόφευκτης κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ιστορικά, βρίσκονται ακόμη μια ανάσα από την εποχή που κυριαρχούσαν στην ανατολική μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Αλλά και από την περίοδο που η Βαλκανική χερσόνησος ήταν η δική τους παιδική χαρά και η Κωνσταντινούπολη το κέντρο, όχι μόνο εδαφικά αλλά και ουσιαστικά, της αυτοκρατορίας τους και του του κόσμου όλου τους.

Η κρίση του 1974

Στις 17 Δεκεμβρίου 1973, το Ελληνικό Υπουργείο Βιομηχανίας, έδωσε άδεια στην καναδική εταιρεία Oceanic να πραγματοποιήσει θαλάσσια γεώτρηση, βάθους 3.170 μέτρων, υπό την επωνυμία «Πρίνος 1», στη Θάσο.

Ωστόσο η Άγκυρα, έχοντας πληροφορηθεί για την ύπαρξη πετρελαίων στο Αιγαίο από τις μυστικές της υπηρεσίες, ίσως και από αλλού, αμέσως έδωσε εντολή στην Κρατική Εταιρεία Πετρελαίων (Turkiye Petrolleri Anomim Ortakligi) να προχωρήσει σε έρευνες ΕΚΤΟΣ των τουρκικών χωρικών υδάτων, δυτικά των νησιών μας Σαμοθράκης, Λήμνου, Αγίου Ευστρατίου, Λέσβου, Ψαρών και Χίου.

Δόθηκαν συνολικά 27 άδειες έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων, οι οποίες θα γίνονταν από το ερευνητικό σκάφος «Τσαρνταρλί». Τότε προέκυψε και το θέμα της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία δεν είχε οριοθετηθεί. Έγινε μια πρώτη συνάντηση μεταξύ των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών, Σπύρου Τετενέ και Χαλούκ Μπαγιουλκέν, στις Βρυξέλες, στο πλαίσιο της χειμερινής συνόδου του ΝΑΤΟ, χωρίς κάποιο αποτέλεσμα.

Κατά μια άποψή , το γεγονός ότι οι Τούρκοι έστρεψαν την προσοχή τους στο Αιγαίο μετά το 1973, οφείλεται στην ανακάλυψη από τους Αμερικανούς την ύπαρξη τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης στο βιβλίο του «ΑΟΖ-ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ», είναι σαφής: «Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Αμερικανοί γνώριζαν την αξία των υδρογονανθράκων και είχαν αρχίσει μυστικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο για τον μεγάλο ορυκτό πλούτο της περιοχής». Αυτά μένουν να αποδειχτούν από την πραγματικότητα, την ίδια τη ζωή.

Πρώτα, το 1976 με το ωκεανογραφικό ΧΟΡΑ και άλλη μια, το 1987 με την έξοδο του ΣΙΣΜΙΚ στο Αιγαίο, ήταν δυο κρίσεις που έφεραν τις δύο χώρες στα πρόθυρα του πολέμου….

Κατά τη διάρκεια της Κυπριακής Κρίσης των Πυραύλων S-300 , μεταξύ 1997 και 1998, και πάλι υπήρχε μια ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αφού η Ελλάδα υποστήριξε την Κυπριακή θέση.

Το 1999, ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ηγέτης του κουρδικού εργατικού Κόμματος, συνελήφθη από πράκτορες της τουρκικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στο Ναϊρόμπι, Κένυα, αφήνοντας την ελληνική Πρεσβεία. Ο Οτσαλάν μετέφερε δύο ελληνικά και Κυπριακά διαβατήρια. Γνωστή η ιστορία και οι περιπέτειές του αλλά και οι παλινωδίες και ο εξευτελισμός της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Η διπλωματία των καλλιτεχνών.

Στα πλαίσια των εξάρσεων και υφέσεων των ελληνοτουρκικών σχέσεων κατά καιρούς πολλοί Έλληνες και Τούρκοι αλλά κυρίως Έλληνες επιφανείς καλλιτέχνες με αλληλοεπισκέψεις και καλλιτεχνικά θεάματα προσπάθησαν και για αρκετό διάστημα να περάσουν στον λαό το γνωστό σλόγκαν « οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα» «οι ηγεσίες φταίνε για όλα» . Πράγματι σε όλον τον κόσμο τους λαούς ελάχιστα τους χωρίζουν και ασυγκρίτως περισσότερα τους ενώνουν. Με την διαφορά όμως ότι τον κόσμο τον κυβερνούν οι Ηγεσίες και όχι οι λαοί, οι οποίοι άγονται και φέρονται εν πολλοίς από τις εκάστοτε ηγεσίες.

Οι παραπάνω συμπεριφορές δημιούργησαν την ψευδαίσθηση στον λαό ότι μπορούμε να τα «βρούμε» με τους τούρκους. Η ψευδαίσθηση αυτή είναι το προοίμιο της αμοιβαίας υποχωρητικότητας που στην ουσία είναι υποχωρητικότητα μόνον από την ελληνική πλευρά.

Διπλωματία των σεισμών

Οι σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και τη γειτονική Τουρκία φάνηκαν να «βελτιώνονται» μετά από διαδοχικούς σεισμούς που έπληξαν τις δύο χώρες το καλοκαίρι του 1999. Η λεγόμενη «σεισμό – διπλωματία» δημιούργησε ένα ξέσπασμα της συμπαράστασης και γενναιόδωρης βοήθειας που παρέχεται από τους απλούς Έλληνες και Τούρκους και στις δύο περιπτώσεις. Οι πράξεις αυτές είχαν ενθαρρυνθεί από την κορυφή, προετοιμάζοντας το κοινό για την πρόοδο στις διμερείς σχέσεις, που είχε αμαυρωθεί από δεκαετίες εχθρότητας πάνω από ανθελληνικά πογκρόμ, εδαφικές διαφορές και η κατάσταση στο διαιρεμένο νησί της Κύπρου.

Συμπερασματικά η διπλωματία των καλλιτεχνών και η διπλωματία των σεισμών ,αλλά και οποιαδήποτε άλλη στο μέλλον, δεν κατάφεραν και δεν θα καταφέρουν απολύτως τίποτα, αντίθετα η Τουρκία αποθρασύνθηκε. Άλλωστε πουθενά στον κόσμο δεν λύθηκαν μεγάλα προβλήματα αν δεν ήθελαν οι Ηγεσίες.

Επίσημη διπλωματία.

Η καθημερινή κυρίως εμπλοκή της πολεμικής αεροπορίας με την τουρκική στο χώρο του Αιγαίου, λόγω των τουρκικών παραβάσεων και παραβιάσεων, και τελευταία των προκλητικών πτήσεων των τουρκικών αεροσκαφών πάνω από νησιά και την ηπειρωτική χώρα (Έβρος) αποτελεί απόδειξη των προθέσεων της Τουρκίας έναντι της χώρας μας αλλά και των συνθηκών που διέπουν τα χερσαία και θαλάσσια σύνορά μας.

Η πολιτική του κατευνασμού από όλες τις κυβερνήσεις μετά το 1974 αλλά και η μεγάλη επιμονή των ελληνικών κυβερνήσεων να βοηθήσουν την είσοδο της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση απέτυχε περιτράνως .Για πολλούς ήταν και είναι ακατανόητη η άποψη, ότι η είσοδος της Τουρκίας στην ΕΕ θα έλυνε ή θα διευκόλυνε τη λύση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων. Ευτυχώς που έχουν αντιληφθεί αρκετοί ευρωπαίοι τι σημαίνει Τουρκία και δεν θα ενταχθεί στην ΕΕ διότι η ελληνική πολιτική επιμένει ακόμη δυστυχώς σ’ αυτή την ανεδαφική και επικίνδυνη πολιτική

Η μακροχρόνια κατευναστική πολιτική εν μέρους της Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία κατέστη υποχωρητική και ενδοτική .Αυτό η Τουρκία και με το δίκιο της το εξέλαβε ως αδυναμία και φυσικά το εκμεταλλεύεται, τελευταία δε με προκλητικό και απαξιωτικό τρόπο.

Η συμπεριφορά των ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και όλου του πολιτικού κόσμου επί της ουσίας διακατέχετο από μια ακατανόητη φοβικότητα ,που τις περισσότερες φορές εκφραζόταν με πολλούς τρόπους και στους συμμάχους και φίλους.

Σε άλλες περιπτώσεις έτρεφε ελπίδες ότι θα βοηθηθεί είτε από το ΝΑΤΟ είτε από την ΕΕ στηριζόμενη πάντα στην καλή διπλωματία. Μνημειώδης έμεινε η φράση κάποιου ΥΠΕΞ που είπε «ότι προτιμώ δυο καλούς διπλωμάτες από μια τεθωρακισμένη μεραρχία».

Όλα αυτά βέβαια λειτούργησαν επί τόσα χρόνια και «παιδαγωγικά» στον λαό μας και του πέρασαν την αντίληψη «ότι τι να κάνουμε αφού έχουμε κακό γείτονα πρέπει να συμβιβαστούμε» Επί πλέον η Τουρκία είναι μεγάλο και ισχυρό κράτος .Δηλαδή δεν χάθηκε και ο κόσμος αν πάρει και το μισό Αιγαίο, συνεκμετάλλευση θα το πούμε.

Σε στρατιωτικό επίπεδο τα πράγματα είναι ακόμη ποιο επικίνδυνα λόγω της κόπωσης των πληρωμάτων ,του εθισμού τους στις εικονικές αερομαχίες, στην καθημερινή ρουτίνα, που κανείς δεν γνωρίζει που και πως θα καταλήξει αυτός ο ακήρυχτος πόλεμος στο Αιγαίο.

Πέραν των ανωτέρω «εκπαιδεύσαμε» και τα τουρκικά πληρώματα να πολεμούν ισάξια ανάμεσα στο γαλάζιου του ουρανού και το βαθύ μπλε στο χώρο του Αιγαίου.

Προσωπική πολυετής εμπειρία :τα τουρκικά πληρώματα στον ανωτέρω χώρο μετα δυσκολίας πετούσαν στο παρελθόν. Απλά διασκεδάζαμε!!!

Η επιδίωξη της Τουρκίας με κάθε τρόμο για ένα θερμό αεροπορικό ή ναυτικό επεισόδιο δεν σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά πρέπει να υποχωρεί συνεχώς με αυτή την δικαιολογία. Ούτε φυσικά σημαίνει ότι η δημιουργία θερμού επεισοδίου σημαίνει οπωσδήποτε ότι θα μας οδηγήσει σε συζητήσεις στη Χάγη ή όπου αλλού.

Οι διάφορες φράσεις κλισέ που έχουν λεχθεί κατά καιρούς και με χρονολογική σειρά :

. _«η Κύπρος κείται μακράν»

_«δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά ούτε παραχωρούμε τίποτα»

_ «μια είναι η ελληνοτουρκική διαφορά η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας»

_ «θα επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα όταν εμείς το κρίνουμε αναγκαίο»

_ «τα ΜΟΕ είναι ένας καλός δίαυλος επικοινωνίας με την Τουρκία»

_«θα εφαρμόσουμε το ισοδύναμο τετελεσμένο»

_«επιδεικνύουμε στρατηγική ψυχραιμία»

_ «θα πάμε στην Χάγη μετά την υπογραφή συνυποσχετικού με την Τουρκία»

_ «έχουμε αυτοσυγκράτηση»

_«ψυχραιμία και αποφασιστικότητα»

_ «Ψυχραιμία – ψυχραιμία»

Προκαλούν πλέον μόνο θυμηδία, αλλά έχουν καταστεί και αστείες .

Θα ακούσουμε ίσως και αυτές όπως πάμε;

_«Συνεκμετάλλευση;;»

_«το Καστελόριζο κείται μακράν;;»

_«η Κρήτη κείται μακράν ;;»

Οι καιροί ου μενετοί

Ο κατευνασμός, η ανοχή, η υποχωρητικότητα ,η φοβικότητα ,η συνεκμετάλλευση, η συνεχής επίκληση του διεθνούς δικαίου, συνεχής ψυχραιμία και αποφασιστικότητα ,είναι η κλίμακα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον ενδοτισμό.

Εισηγήσεις ανά αναφερθέν πρόβλημα

Ύστερα από όλα τα παραπάνω οι εισηγήσεις μου είναι οι εξής και ανά διεκδίκηση της Τουρκίας

1.ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΟΝΤΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ:

Για το καθεστώς των νησιών του Ανατολικού και Νοτιοανατολικού Αιγαίου δεν χρειάζεται να γίνει καμιά συμφωνία καμιά ρύθμιση περαιτέρω. Ούτε βήμα πίσω και καμιά προσφυγή σε κανένα διεθνές δικαστήριο .

Ακόμα και η έκφραση να διευθετήσουμε τις διαφορές μας (Πληθυντικός) που χρησιμοποιεί η Τουρκία πρέπει να απορρίπτεται μετά βδελυγμίας διότι υποκρύπτει πολλά «θέματα προς επίλυση».

Το καθεστώς των νησιών είναι μια χαρά ρυθμισμένο από τις ισχύουσες συνθήκες .

Αν ενδώσουμε σε αυτό θα είναι η καταστροφή και η περαιτέρω συρρίκνωση του ελληνισμού

2) ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΩΡΙΚΑ ΥΔΑΤΑ

Το διεθνές δίκαιο διαμορφώνεται από τα γραπτά κείμενα, αλλά και από την διεθνή πρακτική των εμπλεκομένων χωρών, ακόμα και από τις δηλώσεις των εκπροσώπων της κάθε χώρας στα διεθνή fora. Η Τουρκία λοιπόν, ενώ έχει το διεθνές δίκαιο εναντίον της, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο όσα μπορεί να κερδίσει διά των δηλώσεων των πολιτικών της και των πράξεων του στρατού της κερδίζει πόντους έναντι της Ελλάδας. Αντίθετα, οι Έλληνες ηγέτες παραλείπουν με χαρακτηριστική συνέπεια οποιαδήποτε δήλωση ότι η χώρα έχει το δικαίωμα της επέκτασης των 12 μιλίων. Εάν αυτή η κατάσταση συνεχισθεί, τότε το διεθνές δίκαιο δέχεται ότι επικρατεί το διεθνές έθιμο και η πρακτική έναντι του γραπτού δικαίου, δηλαδή των συνθηκών. Με τον τρόπο αυτό χάνουμε ολόκληρα τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλασσίου υπεδάφους, με πιθανόν τεράστιο πλούτο σε ορυκτά, πετρέλαια κλπ.

Οι διεθνείς συνθήκες είναι με το μέρος της Ελλάδας, η οποία όμως βρίσκει απέναντί της όχι μόνο την Τουρκία αλλά -σιωπηρά- και το σύνολο της διεθνούς κοινότητας που δεν δέχεται περιορισμούς στη ναυσιπλοΐα. Οποιαδήποτε επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων θα πρέπει οπωσδήποτε να λαμβάνει υπόψη της τις ανησυχίες της διεθνούς κοινότητας.

Πολλές απόψεις έχουν εκφραστεί για την επέκταση των χωρικών υδάτων. Μόνον για παράδειγμα αναφέρω ότι μπορούμε να επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατα σε διαφορετικό μήκος και σε διαφορετικές περιοχές. Αλλά βέβαια δεν μπορεί να παραμείνει η παρούσα κατάσταση των έξι (6) ν.μ .

Σε κάθε όμως ευκαιρία θα πρέπει να υπενθυμίζουμε στα διεθνή fora το δικαίωμά μας για την επέκταση στα 12 ν.μ.

3. ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΟΖ (ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ) (δι’ ολίγων)

Η ανακήρυξη ΑΟΖ, είναι μια μονομερής πράξη και δεν σημαίνει ότι κάνεις, ταυτόχρονα, και οριοθέτηση. Δεν σημαίνει ότι στέλνεις γεωγραφικές συντεταγμένες. Δεν σημαίνει ότι δημοσιεύεις χάρτες.

Εάν τα ενδιαφερόμενα συνορεύοντα κράτη διαφωνούν τότε υπάρχει και το διεθνές δικαστήριο.

Οι Κύπριοι αποτελούν ένα παράδειγμα προς μίμηση όταν ανακήρυξαν την δική τους ΑΟΖ το 2003.

Είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει άμεσα η ανακήρυξη ΑΟΖ με προεδρικό διάταγμα, όπως έκαναν οι Αμερικανοί το 1983.

Δυστυχώς η φοβικότητα των ελληνικών κυβερνήσεων η οποία καταντά ενδοτικότητα αν καθυστερήσουμε ακόμα θα αποβεί μοιραία.

4. ΠΕΡΙΟΧΗ FIR ΑΘΗΝΩΝ

Το FIR Αθηνών είναι ένα και μοναδικό και αποδεκτό από τον ICAO και θα πρέπει να ασκούμε τα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις μας σ΄ αυτό. Όλα τα εισερχόμενα αεροσκάφη σ΄ αυτό θα πρέπει να καταθέτουν σχέδιο πτήσεως, διαφορετικά θα αναχαιτίζονται.

5. ΕΘΝΙΚΟΣ ΕΝΑΕΡΙΟΣ ΧΩΡΟΣ (ΕΕΧ)

Είναι γεγονός ότι η διαφορά μεταξύ του Εθνικού Εναέριου Χώρου και των χωρικών υδάτων της Ελλάδας αποτελεί παγκόσμια παραδοξότητα και καμία χώρα (με την εξαίρεση της Κύπρου) δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα αυτό στη χώρα μας. Άλλωστε, δια της αποδοχής του νατοϊκού κανονισμού MC 66/1 το 1962, η Ελλάδα έχει αποδεχθεί ότι ο εθνικός εναέριος χώρος για νατοϊκές λειτουργίες δεν είναι τα 10 ναυτικά μίλια, αλλά μόνον τα 6. Για το λόγο αυτό, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο χώρο μεταξύ 6 και 10 μιλίων κατά τη διάρκεια νατοϊκών ασκήσεων. Αυτό θα πρέπει να επαναξιολογηθεί και να ρυθμιστεί .Ο εναέριος χώρος και τα χωρικά ύδατα πρέπει να συμπίπτουν.

6. ΑΕΡΟΔΙΑΔΡΟΜΟΙ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΟΙ υπάρχοντες αεροδιάδρομοι στο Αιγαίο μας καλύπτουν ,αλλά σε κάθε τροποποίηση από τον ICAO ή σε αίτημα τρίτου κράτους η προσπάθεια μας θα πρέπει να εστιάζεται στο αν θίγονται τα εθνικά μας συμφέροντα, και μετά να προβαίνομε σε επανακαθορισμούς στους αεροδιαδρόμους.

7. ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΔΙΑΣΩΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Η έρευνα και διάσωση σε αεροπορικό ατύχημα είναι απολύτως καθορισμένη από τον ICAO και συμπίπτει με το FIR Αθηνών

Σε ότι αφορά ναυτικό ατύχημα πρέπει να επιμείνουμε στον IMO στην μέχρι σήμερα πολιτική μας ότι η αεροναυτική έρευνα και διάσωση πρέπει να συμπίπτουν πράγμα που δέχεται επισήμως και ο ICAO.

8.ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ

Το διεθνές πρόβλημα του Κυπριακού αποτελεί από μόνο του ένα ξεχωριστό κεφάλαιο όπως έχουμε αναφέρει. Μέχρι τώρα βέβαια ούτε η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ κατάφερε να προσθέσει κάτι σε ότι αφορά την επίλυσή του

Όπως αναφέραμε θα μας απασχολήσει σε άλλο σημείωμά μας

Σε κάθε περίπτωση η μακροχρόνια πολιτική μας (πολιτική κατευνασμού) απέναντι στις αεροπορικές και ναυτικές προκλήσεις της Τουρκίας απεδείχθη τουλάχιστον ατελέσφορη και ίσως επικίνδυνη για τα εθνικά μας συμφέροντα,

ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΡΟΠΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ

ΤΕΛΟΣ

Μπορείτε να διαβάσετε το Α’ ΜΕΡΟΣ εδώ.

Μπορείτε να διαβάσετε το Β’ ΜΕΡΟΣ εδώ.