Άνεργος ή εργαζόμενος; Όχι, είσαι περιττός ή δούλος!

Του Θοδωρή Παπαδόπουλου, Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α

Άνεργος είναι η κατάσταση ενός ατόμου, που, ενώ είναι ικανό, πρόθυμο και διαθέσιμο να εργασθεί, δεν δύναται να βρει εργασία.

Περιττός άνθρωπος, όπως λέγαμε στην άλγεβρα 2ν+1.Ούτε καν μηδέν ακόμα και το μηδέν (0) θεωρητικά είναι άρτιος αριθμός

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα μας -και εκατοντάδες εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο- αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς. Και μελλοντικά θα γίνουν περισσότεροι .

Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.

Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: Να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος». Λέει και ξαναλέει παρακαλεί και ξανά παρακαλεί ο δύστυχος σύγχρονος «δούλος»

Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.

Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία ,την αληθινή εξουσία δηλαδή, να βλέπει να σέρνονται στα πόδια της εκλιπαρώντας άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.

Οι κολίγοι στο παρελθόν παρακαλούσαν τον τσιφλικά να τους πάρει στη δούλεψή του.

«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»

«Λυπάμαι, είστε περιττός»

«Και τι θα κάνω;»

«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά ,το κυριότερο, εξαφανιστείτε από μπροστά μας», μας εμποδίζετε.

Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Η νέες τεχνολογίες δυστυχώς αυξάνουν την ανεργία και οι κατέχοντες την εξουσία (την πραγματική εννοώ) δεν εισηγούνται στους πολιτικούς υπαλλήλους τους κάποια νέα μοντέλα εργασίας και κοινωνικής συμπεριφοράς, αλλά και συνύπαρξης.

Να κάνουν κάποια εισήγηση ώστε να εργασθούν οι άνθρωποι

Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας ,ενώ ξέρουν τα καθάρματα πως δεν πρόκειται να υπάρξουν, και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους, τους περιττούς δηλαδή.

Με διάφορους τρόπους, μειωμένο ωράριο ,εκ περιτροπής εργασία ,υποχρεωτική άδεια και ένα σωρό άλλες αθλιότητες για να μειωθεί στατιστικά ο αριθμός των ανέργων ,των περιττών δηλαδή.

Με στατιστικά τρικ και νέους όρους παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους ακούμε καθημερινά από τα Μέσα Μαζικής Εξαθλίωσης.

Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.

Ανήκουμε σ’ αυτές τις πόρνες τις «αγορές» που όλοι κάνουν ότι δεν τις ξέρουν και τις αναφέρουν γενικώς και αορίστως ως «αγορές»

Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΟ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΦΡΟΝΙΜΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ.

(Προσέξτε δουλειά -δούλος, απασχόληση- απασχολήσιμος ΠΟΤΕ δεν θα ακούσουμε εργασία -εργαζόμενος )

Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.

Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.

Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.

Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους ,και από τον εαυτό του, αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ…..

ΑΠΟΔΕΧΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ.

Αν αποδεχθείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη ,και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος, όλα αυτά μοιάζουν λογικά.

Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους.

Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.

Ο άνθρωπος ρε καθάρματα είναι ο καρπός ενός μικρού ή μεγάλου έρωτα ή ακόμα και ενός συνοικεσίου ώστε να υπάρξει η οικογένεια.

Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί ψιλοκομμένο ή χοντρό Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε και συνεχίζουμε να ψηφίζουμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.

Όταν μάλιστα βγαίνουμε στις αγορές με κάποια υποφερτά όχι λογικά και χαμηλά επιτόκια οι άθλιοι πολιτικοί ξεφωνίζουν τους εκάστοτε αντιπάλους τους και αλαλάζοντες λέγουν ότι οι αγορές αποδέχονται την πολιτική τους

Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν, αυτούς που πήραν των ομματιών τους στο εξωτερικό και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί.

Ας παραδεχτούμε πως μας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση.

Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα…………

Είναι υπέροχο πως οι αγορές ,δια των εκπροσώπων τους-,ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία.

Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο ,πολλές φορές, ακόμα και τη ζωή τους.

Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας, του κυνισμού του ωχαδερφισμού, του παρτακισμού, του κωλαρπαξισμού, του σταρχιδισμού που θα έλεγε και ο Γιάννης Αγγελάκας.

Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ

(Το κείμενο αυτό το είχε αναρτηθεί από τον «πιτσιρίκος» στις 29 Ιουν 2012 με άλλο τίτλο και το διασκεύασε εκτεταμένα ο υπογράφων σήμερα.)