Αν υπήρχε ανεξάρτητη τηλεόραση ή αν υπήρχε ενημερωμένος λαός τα πράγματα θα ήταν αλλιώς

Του Θοδωρή Παπαδόπουλου, Αντιπτέραρχος (Ι) ε.α

«Σήμερα μόνο οι ηλίθιοι κάνουν δικτατορίες με τανκς, από τη στιγμή που υπάρχει η τηλεόραση»

«Η μαζική κουλτούρα είναι αντί-κουλτούρα.»

(Umberto Eco, 1932-2016)

Έκανα ζάπινγκ στα κανάλια βλέποντας ειδήσεις και δεν αντιλαμβανόμουνα ότι άλλαζα κανάλι. Όλα σε μια συγχορδία με τις ίδιες εικόνες και τα ίδια reportages, τα λέγουν έρευνα στα Ελληνικά και συλλογή ειδήσεων.

Όλα, μα όλα, να υμνούν την κυβέρνηση και κυρίως τον πρωθυπουργό σαν να είναι σε διατεταγμένη μισθωτή υπηρεσία.

Πέραν της οργής ένιωθες και μια κουραστική μονοτονία….

Όλα να υπερτονίζουν ασήμαντες ειδήσεις μήπως και καταφέρουν και τις κάνουν σημαντικές, ώστε να παρασημοφορήσουν την κυβέρνηση και όλα να αποκρύπτουν άλλα γεγονότα θα έφερναν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση, οποιαδήποτε κυβέρνηση.

Η φιλοξενία του Πομπέο στο πατρικό σπίτι του Κυριάκου Μητσοτάκη αποδεικνύει μόνο ένα πράγμα: Το πως αντιλαμβάνεται την πολιτική μια οικογένεια που αισθάνεται πως η χώρα της ανήκει, κι άρα μπορεί να την μεγαλώνει ή να την μικραίνει κατά περίσταση.

Μια κυβέρνηση που υπογράφει επίσημη ανακοίνωση με μια άλλη, εν προκειμένω την αμερικανική, και στη συνέχεια την… λογοκρίνει και να αντικαθιστά λέξεις δεν μπορεί να θεωρηθεί σοβαρή και αξιόπιστη.

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας και των ΗΠΑ εξέδωσαν ανακοίνωση που χαρακτήριζε «ιστορική» την Συμφωνία των Πρεσπών, αποτυπώνοντας τις συναφείς συνομιλίες τους στη Θεσσαλονίκη.

Ο Νίκος Δένδιας ανάρτησε την ανακοίνωση στην ιστοσελίδα του υπουργείου του. Αλλά σε λίγες ώρες το βαθύ κράτος της Δεξιάς και το Μέγαρο Μαξίμου τον υποχρέωσαν, δια της «ορθής επανάληψης», να εξαφανίσει τον χαρακτηρισμό. Και να ρίξει τα μούτρα του στην αμερικανική πρεσβεία για να κάνει το ίδιο.

Προσωπική δια-Πόμπευση ενός ΥΠΕΞ και διασυρμός της χώρας, για το φόβο των Ιουδαίων, αλλά και για να μην υποστούν άλλον ένα εξευτελισμό σε σχέση με την πολιτική αλητεία που έκαναν για την συμφωνία των Πρεσπών όταν ήταν στη αντιπολίτευση.

Είχε κατηγορήσει ο Μητσοτάκης τον Τσίπρα ότι έκανε την συμφωνία των Πρεσπών, ιστορική ή όχι, για να του δώσουν οι Ευρωπαίοι «την μη περικοπή των συντάξεων», που αν και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι το διέψευδαν κατηγορηματικά αυτό, ο πολιτικά αχρείος επέμενε σ’ αυτή τη συκοφαντία.

Και γι’ αυτό τα κανάλια τηρούν σιγή ιχθύος.

Αντίστοιχη πολιτική και διπλωματική ποιότητα, που άγγιζε τη δουλικότητα, χαρακτήρισε και την υποδοχή, του υπό αποχώρηση ιέρακος Μάικ Πομπέο, από τον Πρωθυπουργό.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσάρμοσε την επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στο… πρόσωπο του. Με πρόθεση να πάρει πολιτικούς πόντους, αλλά με αντάλλαγμα εμφανείς και αφανείς παραχωρήσεις στις ΗΠΑ και εθελουσία εργαλειοποίηση της χώρας κατά της Ρωσίας και της Κίνας.

Ιστορική δεν ξέρω αν ήταν η Συμφωνία των Πρεσπών ,που φαίνεται τελικά πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης πολέμησε γιατί…. ήθελε να την κάνει ο ίδιος. Θα είναι ιστορικές όσες θα ακολουθήσουν,,,,,

Με πρώτη στάση την Θεσσαλονίκη και την επιθεώρηση των βάσεων στην Ελλάδα ο Αμερικάνος υπουργός Εξωτερικών δεν ήλθε ακριβώς στην Ελλάδα για να δει έναν… φίλο, αλλά τα Βαλκάνια, τα τρία λιμάνια (Θεσσαλονίκης, Καβάλας, Αλεξανδρούπολης) και την Ανατολική Μεσόγειο. Όπου συμβαίνουν ιστορικές αναδιατάξεις με θέμα τον «διαμοιρασμό» των θαλάσσιων ζωνών που όσο δεν προσδιορίζονται τόσο πιο εύκολη γίνεται η διαπραγμάτευση που γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες.

Συναντήθηκε στη Θεσσαλονίκη με πλήθος κυβερνητικών αξιωματούχων της Βόρειας Μακεδονίας σε αγαστή συνεργασία με Έλληνες αξιωματούχους (Τα κανάλια δεν ανάφεραν τίποτα).

Mε την συμφωνία για την ΑΟΖ με την Ιταλία και την αναγγελία επέκτασης της αιγιαλίτιδας ζώνης στο Ιόνιο ο Μητσοτάκης ένιωσε πως συνομιλεί με την Ιστορία αφού «μεγαλώσαμε την Ελλάδα», όπως είπε. Φυσικά τα κανάλια δεν είπαν για τις παραχωρήσεις στους Ιταλούς (επήρεια νησιών, ψάρεμα Ιταλών εντός των 12 ν.μ, κλπ) ούτε ότι είχε κατηγορήσει την προηγούμενη Κυβέρνηση περίπου ως προδότες για την πρόθεσή τους για την τμηματική επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια.

Χάρτης ΑΟΖ κρατών μελών της ΕΕ (Νοέμβριος 2009).

Με την αναγγελία της τμηματικής επέκτασης των χωρικών υδάτων, μόνον στο Ιόνιο, και όχι και στο Αιγαίο ή στην Κρήτη, η κυβέρνηση παραιτήθηκε από τα δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, που θα ήταν άλλωστε, για τον Πομπέο, μια μονομερής ενέργεια και για την Τουρκία «αιτία πολέμου».

Πάντως ακόμα παραμένει εξαγγελία «το μεγάλωμα της Ελλάδας»

Έκανε την μερική συμφωνία (όλα λειψά τα κάνει η δεξιά) για την ΑΟΖ με τους Αιγύπτιους και εξασφάλισε 84% επήρεια στην Κρήτη και ίσως μηδενική στο Καστελόριζο όπως φαίνεται, αλλά και όπως έχει δηλώσει η πρωθυπουργική αδελφή, Θεοδώρα Μητσοτάκη Μπακογιάννη Κούβελου (κοινώς Ντόρα) «να δώσουμε την ΑΟΖ στο Καστελόριζο για να την κρατήσουμε στη Ρόδο και στη Λέρο».

Με την συμφωνία με την Αίγυπτο παραιτήθηκε από την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο που εν προκειμένω η Κύπρος δεν «κείται μακράν» κατά το ρηθέν πάλι από την δεξιά, αλλά «η Κύπρος κείται πάρα πολύ μακράν αλλά και δεν μας ενδιαφέρει» κατά την νεοφιλελεύθερη νεοδεξιά.

Χάρτες Ελληνικής ΑΟΖ

Η Κύπρος είναι «άλλο Κράτος» όπως είπαν.

Ή όπως είπε χαρακτηριστικά ο Νίκος Δένδιας «δεν θα μαλώσουμε και για λίγα στρέμματα γης».

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης όμως μαζί με τα λίγα στρέμματα ξέχασε στον ΟΗΕ να πει κάτι για την Κύπρο, πάει σε διάλογο αφού έφυγε το Ορούτς Ρέις μετά από ενάμιση μήνα ερευνών στην ελληνική υφαλοκρηπίδα (ανακάτευε κάτι λάσπες που είπε ο Δένδιας) και στην εν δυνάμει ελληνική ΑΟΖ, άλλα όχι όμως και το Γιαβούζ στην κυπριακή ΑΟΖ και δεν συζητά αποστρατιωτικοποίηση των νησιών.

Συζητά όμως την «μείωση του στρατιωτικού αποτυπώματος» των δύο χωρών. Στα νησιά του Αιγαίου δηλαδή.

Ο «νέος πατριωτισμός» για τον οποίο μίλησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρόσφατα στην Βουλή δεν έχει τα παλιά δόγματα τύπου «δεν διεκδικούμε τίποτα, δεν παραχωρούμε τίποτα».

Τώρα πια το νέο Μητσοτακαίικο δόγμα είναι «δεν διεκδικούμε τίποτα, αλλά παραχωρούμε όσο απαιτείται, αν αυτό είναι αναγκαίο»

Οι συμφωνίες αναγνωρίζουν επήρεια των νησιών λέει υπερήφανα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά δεν λέει πόση. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας με τον όρο «ορθό ποσοστό επήρειας» (άγνωστος νεολογισμός αυτός στο δίκαιο της θάλασσας UNCLOS) αποκάλυψε αυτό που υποψιάζονται όλοι: Η Ελλάδα συζητά μειωμένη επήρεια έως καθόλου προκειμένου να φτάσει σε μια συμφωνία που θα «μεγαλώνει την Ελλάδα», ακόμα κι αν την μειώνει.

Το παράδοξο είναι πως αρχίζει ένας διάλογος όπου η Τουρκία συζητά για όλα και η Ελλάδα μόνο για τις «θαλάσσιες ζώνες». Θαλάσσιες ζώνες εκτός από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ, είναι και η αιγιαλίτιδα ζώνη, και η συνορεύουσα ζώνη, δεν μας το διευκρινίζουν. Υποτίθεται ότι η Ελλάδα στοχεύει στο Δικαστήριο της Χάγης; αλλά η Τουρκία έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι θέλει ρύθμιση με την μέθοδο της ευθυδικίας (equity).

Η Τουρκία μέχρις σήμερα δεν αναγνωρίζει την δικαιοδοσία του ΔΔΧ, ούτε το δίκαιο της θάλασσας, δεν έχει δεχθεί και υπογράψει την (UNCLOS). Κατά συνέπεια δεν πρόκειται να υπογράψει και κανένα συνυποσχετικό για να πάμε στο ΔΔ της Χάγης στο οποίο δεν είμαστε και σίγουροι αν θα μας δικαιώσει.

Τελευταία η Τουρκία όμως μάλλον βλέπει μια πολυμερή διάσκεψη, όπου η ίδια σαν άλλοτε και οι νέες «Μεγάλες Δυνάμεις» θα διαπραγματευθούν για την Ανατολική Μεσόγειο, την Λιβύη και την Συρία κλπ. Μια ιδέα που αρέσει και σε ευρωπαϊκούς κύκλους, αφού τελικά το θέμα δεν είναι οι ελληνοτουρκικές διαφορές, ας τα βρούνε μόνοι τους λένε, αλλά μια νέα μεγάλη συμφωνία πακέτο, όπου ήδη η Τουρκία βάζει τους όρους της.

Η τουρκική πρόταση έγινε δεκτή και από το συμβούλιο κορυφής της ΕΕ στις 2 Οκτωβρίου 2020 μετά βαΐων και κλάδων, όχι ελαίας, και σε μια παράγραφό του λέει verbatim:

«Τέλος, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζητεί τη σύγκληση πολυμερούς διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο και καλεί τον Ύπατο Εκπρόσωπο να συμμετάσχει στις συνομιλίες για τη διοργάνωσή της. Οι λεπτομέρειες, όπως η συμμετοχή, το πεδίο και το χρονοδιάγραμμα, θα πρέπει να συμφωνηθούν από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Η διάσκεψη θα μπορούσε να περιλαμβάνει ζητήματα για τα οποία απαιτούνται πολυμερείς λύσεις, μεταξύ άλλων η θαλάσσια οριοθέτηση, η ασφάλεια, η ενέργεια, η μετανάστευση και η οικονομική συνεργασία.»

Εδώ μπορεί να μην μας καλέσουν κιόλας όπως δεν μας κάλεσαν και για την ρύθμιση του διαμελισμού της Λιβύης πρόσφατα!!!

Λίγο πριν έρθει ο Πομπέο η αμερικάνικη πρεσβεία φρόντισε να πει ανεξήγητα, πως χάρτες όπως αυτός της Σεβίλλης, που δίνουν πλήρη επήρεια στα ελληνικά νησιά, δεν έχουν καμιά νομική αξία -και δεν τους δέχεται ούτε η Ευρωπαϊκή Ένωση. (χωρίς να τον ρωτήσει κανείς)!!!

Τα πλατιά χαμόγελα Μητσοτάκη-Πομπέο ο οποίος γελά σα να έχει κάνει μια καλή συμφωνία, η επίσκεψη στη Σούδα σε στυλ «Υπουργέ, ιδού οι βάσεις σου» θυμίζουν άλλες εποχές, όταν άλλοι πρωθυπουργοί έλεγαν «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σου».

Τελικά αυτός ο ευτραφής Αμερικανός Πομπέο: μοιάζει πιο πολύ με έμπορο χαλιών, ή όπλων, ή ατζέντη real estate, ή Airbnb, παρά με εκπρόσωπο μιας υπερδύναμης που ενδιαφέρεται για την ειρήνη κι άλλοτε εκπροσωπούσε την ελευθερία και την δημοκρατία, υποτίθεται.

Ο Μητσοτάκης που έβγαλε την περικεφαλαία, την χλαμύδα και την σάρισα και θα καθίσει στο τραπέζι του διαλόγου με πιτζάμες, κατά τον Αλέξη Τσίπρα, ή καλύτερα με… μαγιό. Αυτό που φορούσε συνεχώς το καλοκαίρι κατά την ελληνοτουρκική κρίση και την ανάπτυξη των ενόπλων δυνάμεων σε όλες τις θάλασσες και τις στεριές.

Φαίνεται πως αποφεύχθηκε ένας πόλεμος, (σ.σ εγώ δεν πίστεψα ποτέ ότι θα γίνει) μόνο με μια …επακούμβηση, τώρα αν θα επακολουθήσουν κι άλλες «επακουμβήσεις» ποιος ξέρει;

Αλλά αυτός δεν ήταν λόγος για τον Μητσοτάκη, που μάλλον ήξερε περισσότερα, να μην χαλάσει και τις διακοπές του: Η Ελλάδα του «διαλόγου», της «σωφροσύνης», της «ψυχραιμίας», και της «αποφασιστικότητας» των αναγκαίων συμβιβασμών μάλλον οδηγείται σε μια συνθηκολόγηση που θα γίνει χωρίς καν να γίνει ο πόλεμος.

Η Ελλάδα ηττήθηκε πριν δώσει καν την μάχη και ο «διάλογος» δεν αφορά τι θα κερδίσει η Ελλάδα, αλλά πόσα θα πάρει η Τουρκία, που τελικά δεν συζητά με τον Μητσοτάκη, αλλά με τη Ευρώπη, και όλο κάτι παίρνει.

Σ’ αυτό το πλαίσιο συμπεριφοράς «προβλέψιμου συμμάχου» η κυβέρνηση, οδηγείται, υπό αμερικανική επίνευση και γερμανογαλλική επιστασία, σε απροσδιόριστης έκτασης διάλογο με την Τουρκία. Αφήνοντας στην άκρη κάθε συζήτηση στο Συμβούλιο Κορυφής για κυρώσεις κατά της Άγκυρας.

Δύο ομάδες, μια ελληνική και μια τουρκική, με επικεφαλής Υποναύαρχο και υποστράτηγο αντίστοιχα επιτηρούμενοι από έναν Αντιπτέραρχο Αμερικάνο, τον αντιπρόεδρο της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, συζητούν στην Κωνσταντινούπολη τι άραγε;

Απεδείχθη κιόλας με το κοινό ανακοινωθέν του συμβουλίου κορυφής, όπου ο Πρωθυπουργός δήλωσε ότι είναι απόλυτα ικανοποιημένος. O περιθωριακός ρόλος της Ελλάδας στο κοινοτικό κέντρο αποφάσεων, έχει και την υπογραφή του Πρωθυπουργού της. O tempora o mores!

Όσο για την Αγιά Σοφιά, ή την Χάλκη να ζήσουμε να τις θυμόμαστε. Έτσι θα πάει και το Κυπριακό το οποίο ο Πρωθυπουργός… ξέχασε να αναφέρει στον ΟΗΕ. Όπως είχε ξεχάσει πέρυσι την τουρκική παραβατικότητα στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία δημιουργεί νέα τετελεσμένα στην πολύπαθη Κύπρο και η Ελλάδα των Μητσοτακαίων ως εγγυήτρια δύναμη δεν καταφεύγει ούτε στο ΣΑ του ΟΗΕ

Εν τω μεταξύ η κυβερνητική διολίσθηση, με υπουργούς που ο ένας μετά τον άλλον κυκλοφορούν με την ετικέτα στο πέτο του αποτυχημένου επιταχύνεται.

Στα εσωτερικά θέματα όπως μεταναστευτικό, πανδημία, παιδεία, φυσικές καταστροφές, (που τώρα είναι η κακιά στιγμή αλλά όταν είναι άλλη κυβέρνηση φταίει η κυβέρνηση) οικονομία, ασφαλιστικό, ανθρώπινα δικαιώματα, κλπ παταγώδης αποτυχία .Αλλά γι’ αυτά θα μιλήσουμε σε άλλο σημείωμα.

Αν θα καταφέρει κάτι με την «αξία» της η κυβέρνηση Μητσοτάκη, θα είναι ο τίτλος της χειρότερης κυβέρνησης από τη Μεταπολίτευση.

Αν υπήρχε ανεξάρτητη τηλεόραση ή αν υπήρχε ενημερωμένος λαός τα πράγματα θα ήταν αλλιώς

Αν θα καταρρίψει και το ρεκόρ σύντομης παραμονής στην εξουσία, ίδωμεν.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του.

(ΥΓ1) Για όλα τα παραπάνω δεν ακούσατε ή δεν θα ακούσετε τίποτα από τις τηλεοράσεις, η συνδρομή της Κυβέρνησης για να συμβεί αυτό ξεπέρασε τα 27 εκατομμύρια €.

(ΥΓ2) Ο “Χάρτης της Σεβίλλης” δημιουργήθηκε το 2003 όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε από το Πανεπιστήμιο της Σεβίλλης να απεικονίσει τις ΑΟΖ των ευρωπαϊκών κρατών με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982. Συνηθίζεται να αποκαλείται και “χάρτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στον χάρτη αυτό, φαίνονται τα όρια των θαλασσίων ζωνών των ευρωπαϊκών κρατών στη Μεσόγειο, αλλά η Ελλάδα δεν τον επικαλέστηκε ποτέ.

Οι απόψεις των αρθρογράφων είναι προσωπικές και δεν είναι απαραίτητο να εκφράζουν και το new-economy.gr