Το υπαρξιακό πρόβλημα των Εργατικών και του Τζέρεμι Κόρμπιν

Το πρόβλημα για τον Κόρμπιν, που όπως όλα δείχνουν θα χάσει σε τρεις εβδομάδες, είναι ότι το διακύβευμα στις συγκεκριμένες κάλπες δεν είναι ταξικό, αλλά υπαρξιακό, δηλαδή το Brexit, για το οποίο δεν έχει πάρει ακόμα μια ξεκάθαρη θέση

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές της 12ης Δεκεμβρίου, ίσως οι κρισιμότερες στην πρόσφατη βρετανική ιστορία, τόσο πιο στριμωγμένος νιώθει ο ηγέτης των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, καθώς το κόμμα του δεν έχει καταφέρει να εξαργυρώσει πολιτικά τη φθορά των Συντηρητικών και τις παλινωδίες του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον και παραμένει 12-14 μονάδες πίσω από το κυβερνών κόμμα σε όλες τις δημοσκοπήσεις.

Ούτε το μετωπικό «ντιμπέιτ» της Τρίτης φάνηκε να αλλάζει τα δεδομένα, παρά το ότι ο Κόρμπιν τα πήγε κατά γενική ομολογία καλύτερα από τον Τζόνσον, χωρίς όμως να εντυπωσιάσει – οι κακές γλώσσες λένε ότι νικήτρια της τηλεμαχίας αναδείχθηκε η παρουσιάστρια του ITV, η Τζούλι Ετσιγχαμ…

Κι έτσι, ο Κόρμπιν αναγκαστικά χτες θυμήθηκε τις ακροαριστερές καταβολές του και παρουσίασε το δικό του «κόκκινο βιβλιαράκι», το «Μανιφέστο για την ελπίδα», όπως χαρακτήρισε ο ίδιος το ριζοσπαστικό προεκλογικό πρόγραμμα των Εργατικών.

Εκ πρώτης όψεως, το «Μανιφέστο» είναι πράγματι ένα από τα πιο «αριστερά» και ρηξικέλευθα κείμενα που κυκλοφόρησαν ποτέ με τη σφραγίδα του Εργατικού κόμματος, καθώς υπόσχεται «μετωπική σύγκρουση με το σύστημα», που έχει στηθεί προς όφελος της ισχυρής ελίτ. Και είναι σαφές πως όταν ο Κόρμπιν μιλά για την ελίτ, δεν απευθύνεται μόνο στους αντιπάλους του των άλλων κομμάτων, αλλά και στους «μπλερικούς» στο εσωτερικό του κόμματος.

Στις 107 σελίδες του, λοιπόν, το προεκλογικό «Μανιφέστο» υπόσχεται πλήρη αντιστροφή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής των Τόρις, αλλά και του μπλερικού «Νew Labour», μέσα από την εθνικοποίηση στρατηγικών υποδομών, την αύξηση των κοινωνικών δαπανών για την υγεία (η κατάντια του άλλοτε αξιοζήλευτου Εθνικού Συστήματος Υγείας, του NHS, έχει εξελιχθεί σε κεντρικό ζήτημα των εκλογών) και την παιδεία, την ενίσχυση της «πράσινης» οικονομίας για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, τη δημιουργία ενός εκατομμυρίου νέων θέσεων εργασίας, αλλά και την αποκέντρωση αρμοδιοτήτων με την παραχώρηση πρόσθετων εξουσιών και πόρων στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση.

Στο φορολογικό σκέλος, υποσχέθηκε μηδενική αύξηση φόρων εισοδήματος, ΦΠΑ και εισφορών κοινωνικής ασφάλισης για το 95% του πληθυσμού, τονίζοντας ότι το κόστος της κρίσης θα το πληρώσουν μόνον οι έχοντες.

Για την ακρίβεια, το κόστος των κοινωνικών πολιτικών του «Μανιφέστου», που υπολογίζεται γύρω στα 82 δισ. λίρες τον χρόνο, θα καλυφθεί από τη φορολόγηση των πλουσίων και των εταιρειών τους – και συγκεκριμένα από φόρους στις οικονομικές συναλλαγές, αυξήσεις φόρων στους υψηλόμισθους και φόρους στα κέρδη από επενδύσεις (capital gains).

Αυξήσεις

Επίσης, έταξε αύξηση του κατώτατου μισθού 10 λίρες ανά ώρα για όλους και αύξηση 5% για τους δημοσίους υπαλλήλους, επενδύσεις άνω των 70 δισ. λιρών για τη Σκοτία και κυρίως επανακρατικοποίηση των σιδηροδρομικών δικτύων και των λεωφορείων, αλλά και των ιδιωτικοποιημένων δικτύων ηλεκτροδότησης και των ταχυδρομείων.

Ειδικά για το παραπαίον NHS, ο Κόρμπιν υπόσχεται να το «αναστήσει» με πρόσθετες δαπάνες 26 δισ. λιρών για την ενίσχυση των νοσοκομείων και τη βελτίωση της περίθαλψης. Υπόσχεται, επίσης, δωρεάν διαδίκτυο για όλους (μέσα από τη φορολόγηση των τεχνολογικών εταιρειών και την τμηματική εθνικοποίηση της British Telecoms), «πλαφόν» στα νοίκια, κατάργηση των διδάκτρων στα δημόσια πανεπιστήμια, δωρεάν προγράμματα μετεκπαίδευσης ενηλίκων και 1.000 νέα κέντρα στήριξης παιδιών.

Και τέλος, εξήγγειλε πρόγραμμα-μαμούθ με 75 δισ. λίρες για την οικοδόμηση 150.000 νέων εργατικών κατοικιών στη διάρκεια της θητείας των Εργατικών. Εξίσου ριζοσπαστική είναι η πρόταση για βαριά φορολόγηση (περίπου 12 δισ. λίρες τον χρόνο) των μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών.

Καλά όλα αυτά, εξαιρετικά – splendid. Ομως το πρόβλημα για τον Κόρμπιν είναι πως εκτός συγκλονιστικού απροόπτου θα… χάσει πανηγυρικά σε τρεις εβδομάδες, καθώς το διακύβευμα των συγκεκριμένων εκλογών δεν είναι ταξικό, αλλά εθνικ(ιστικ)ό και υπαρξιακό: κοινώς, οι εκλογές γίνονται για το Brexit – και ο Κόρμπιν δεν έχει πάρει ακόμη, τρία χρόνια μετά το δημοψήφισμα, μια καθαρή θέση «μέσα ή έξω» για το κορυφαίο ζήτημα.

Στο «Μανιφέστο» του, λοιπόν, ο ηγέτης των Εργατικών επαναλαμβάνει τις γνωστές αμφισημίες: υπόσχεται μεν μια νέα συμφωνία με τις Βρυξέλλες μέσα σε τρεις μήνες, η οποία θα κρατήσει τη Βρετανία σε τελωνειακή ένωση με την Ε.Ε., ενώ έξι μήνες μετά την εκλογική νίκη των Εργατικών θα τη θέσει σε δημοψήφισμα μαζί με την επιλογή της παραμονής στην Ε.Ε.

Την ίδια στιγμή όμως ο Τζόνσον έχει μετατρέψει… αυτές τις εκλογές, και όχι τις επόμενες, σε δημοψήφισμα για το Brexit, «ψαρεύοντας» έτσι και τις ψήφους των ακροδεξιών του Νάιτζελ Φάρατζ, που ανήκουν πρωτίστως στην εργατική τάξη – ενώ ο Κόρμπιν σκιαμαχεί ενάντια στις αόρατες ελίτ…

Γιώργος Τσιάρας

Πηγή:efsyn.gr

  •  
  •  
  •  
  •  
  •