Στη ζώνη του λυκόφωτος των μνημονίων: Αξιολόγηση και απολογισμός (Μέρος 2ο)

του Οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Μυλωνά.

Ακόμα σκαλίζει, επώδυνα, την πυορροούσα πληγή μας, η συμπλήρωση των εννέα χρόνων απ’ την ψήφιση του πρώτου, απ’ τα 3 Μνημόνια. Καθώς κι η θύελλα των αντιδράσεων που ακολούθησαν την ψήφισή του -κι ανέκοψε, δυο μέρες μετά την ψήφισή του 1ου Μνημονίου, η απίστευτη τραγωδία της 6ης Μαΐου του 2010- θα παραμείνει άσβεστη στην μνήμη μας. Παγώνει από ανατριχίλα κανείς μόνο με την εξιστόρηση του ιστορικού της φρίκης, με τους τρεις (συν ένα) νεκρούς της MARFIN, απ’ την εφιαλτική πυρκαγιά που έβαλαν οι κουκουλοφόροι στην οδό Σταδίου.

Μα οι «Συμβάσεις Δανειακής Διευκόλυνσης της Ελλάδας», των Μνημονίων, με τα αιματηρά οικονομικά Μέτρα που περιείχαν, υπήρξαν πλήρως ατελέσφορες, αφού αποσκοπούσαν μόνο στη διασφάλιση των πρόσκαιρων συμφερόντων των πιστωτών, για τα δυσθεώρητα Δάνεια των εκατοντάδων δις Ευρώ, απ’ τις χώρες του Ευρώ και του Δ.Ν.Τ.. Μέτρα, με αυστηρότατους όρους επιτήρησης, με «εσωτερική υποτίμηση» και με πολιτικές λιτότητας, που τις ονόμασαν «μεταρρυθμίσεις». Ενώ αυτές, εξαντλούνταν, κυρίως, στην αιματηρή εισοδηματική πολιτική, στους μισθούς, στις συντάξεις και στη φοροεισπρακτική αφαίμαξη, υπό την άμεση επίβλεψη της διαβόητης «Τρόικα».

Ωστόσο, τα Μνημόνια αυτά, απέτυχαν οικτρά. Όπως, ήδη αποτυγχάνει, επίσης και το -ανομολόγητο- «4ο Μνημόνιο», που εκτείνεται ως το 2060. Με τη νέα φοροληστεία, με τα πρωτογενή πλεονάσματα, του 3,5% & 2,2%, μέχρι το 2059, με τη χρόνια Αποεπένδυση -που υποβοηθά και το «Κ.Α.Σ.»- με την ατιθάσευτη ανεργία και την εξαθλίωση του μισού πληθυσμού, τουλάχιστον, με το Δημόσιο Χρέος, στο 190% του Α.Ε.Π., με υποχρεώσεις πλήρους εποπτείας, μα και παράδοσης του εθνικού μας πλούτου, έως το 2100. Αλλά και χωρίς Τραπεζικό Σύστημα κι άλλα, επιβαρυντικά, παρόμοια, που -περισσότερο από ποτέ άλλοτε- μας εισάγουν «σε μια σπείρα θανάτου» -σύμφωνα με την ορολογία του G. Soros- κι απειλούν πια, να μας αφανίσουν πρόωρα…

Τα δίδυμα ελλείμματα κι ο αποκλεισμός των αγορών

Οι -μέσω Μνημονίων- επιδιωχθείσες εξισορροπήσεις, των δυσκαμψιών, των στρεβλώσεων, και των λοιπών κακοδαιμονιών κι ελλειμμάτων, που προκάλεσαν την αδήριτη αυτή κρίση της ελληνικής οικονομίας, του 2009, δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα που «ανέμιζαν» οι υπερφίαλοι εργολάβοι των Μνημονίων. Αν αυτοί δεν ήταν συνειδητοί ψεύτες κι απατεώνες, ήταν -οπωσδήποτε- αυταπατηθέντες, που δεν είχαν συνειδητοποιήσει, ως φαίνεται, πως τα τραύματα που μας έφεραν την ελληνική κρίση, δεν ήταν επιδερμικά και στιγμιαία. Αλλά ήταν βαθύτερα, πολυεπίπεδα και διαχρονικά, που μοιραία μας εκτροχίασαν, προς τον οικονομικό γκρεμό, την κρίσιμη στιγμή.

Τη στιγμή της υπέρβασης των ορίων αντοχής «του συστήματος των διεθνών αγορών», όπως αυτή καταγράφονταν απ’ τους «Οίκους Αξιολόγησης». Τραύματα που -επί πλέον- αποτελούσαν τη συνέπεια & συνέχεια και των τεράστιων δημοσιονομικών ελλειμμάτων, επίσης, που επισωρεύτηκαν απ’ το 2008, μα και η επιβαρυντική επίδραση, στη χώρα μας -του πιο ευάλωτου κρίκου της διεθνούς οικονομίας- της παγκόσμιας κρίσης του 2008. Προφανώς αναφερόμαστε στην οικονομική κρίση που σηματοδότησε η κήρυξη πτώχευσης της Lehman Brothers. Κι αντί τα Μνημόνια να επουλώσουν τις πληγές και προβλήματά μας, εξυγιαίνοντας τις παθογένειες που προηγήθηκαν -όπως μας διαβεβαίωναν οι εφαρμοστές τους και Ταγοί μας- αυτά επιδείνωσαν κι άλλο τις ανημπόριες μας, οδηγώντας, πολλούς τομείς της οικονομίας, σε κατάσταση «ανεπανόρθωτης βλάβης».

Εξ αιτίας, ακριβώς, της οδυνηρής συνταγής των Μνημονίων, τα οποία μας είχαν υποδειχθεί -τί ειρωνεία;- για τη θεραπεία τους. Αναφερόμαστε κι υπογραμμίζουμε, ειδικά, τον μονοσήμαντο εκείνο τρόπο, με τον οποίο επιδιώχθηκε η αντιμετώπιση, τόσο των διπλών ελλειμμάτων (όπως του δημοσιονομικού, με -15,4% του Α.Ε.Π, αλλά και των εξωτερικών συναλλαγών, με -14,5% του Α.Ε.Π, επίσης), όσο και της -σταδιακής, έστω- αντιμετώπισης του δυσθεώρητου Δημόσιου Χρέους μας, του 127,9% του Α.Ε.Π., το 2009. Ήταν μια επώδυνη -πράγματι- «θεραπεία» που αποσκοπούσε να αποκρούσει τον αποκλεισμό μας, απ’ τις διεθνείς αγορές και την -επαπειλούμενη τότε- «επίσημη στάση πληρωμών». Ώστε, στη συνέχεια -όπως μας δήλωναν όλα τα επίσημα Κυβερνητικά χείλη- να πορευτούμε προς την οικονομική εξυγίανση, την παραγωγική ανασυγκρότηση και σε έξοδο από την κρίση, με την ανάταξη και των συνθηκών εκείνων που -προηγουμένως- μας είχαν οδηγήσει σε μια τόσο κρίσιμη, πανεθνικά, περίσταση.

Όμως, οι στόχοι που επιδιώχθηκαν, μόνο με τις πολιτικές «εσωτερικής υποτίμησης» (λόγω του κοινού νομίσματος), όπως και τις λοιπές αιματηρές πολιτικές λιτότητας, όπως εκείνες της αδέξιας δημοσιονομικής προσαρμογής που ακολούθησαν, απέτυχαν ολοσχερώς. Επειδή, οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν, ήταν χωρίς την αναγκαία και ικανή πρόβλεψη, για αποφυγή της επελθούσας -εξ αιτίας των μνημονίων- βαριάς και παρατεταμένης «Αποεπένδυσης», κάτω από το χρόνιο και ασφυκτικό πλαίσιο, των «αρνητικών καθαρών επενδύσεων» που μας έπνιγε. Μια απουσία επενδύσεων, δηλαδή, που παρέλυσε την οικονομία, εκτόξευσε την ανεργία, σε ανεξέλεγκτα ύψη και εξώθησε σε μαζική μετανάστευση το πιο παραγωγικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ ενεργοποίησε, νομοτελειακά, την παγίδευση μας στο «υφεσιακό σπιράλ».

Κι ενώ -με τα τρία (plus) αιματηρά Μνημόνια- η διόρθωση του δημοσιονομικού, επιτεύχθηκε, με ωμό, κοινωνικά ανάλγητο και φοροληστρικό τρόπο. Και παρ’ ότι, λειάνθηκε σημαντικά και το έλλειμμα του «ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών» -μέσω μιας μακρόσυρτης προσαρμογής του, την οποία κατέστησε εφικτή, η βαθιά και παρατεταμένη οικονομική μας ύφεση- ο αντικειμενικός και κεντρικός σκοπός, διόρθωσης της  «ρότας μας, για την αποφυγή της πρόσκρουσης μας με το θανάσιμο -για την ίδια την ύπαρξή μας- παγόβουνο», δεν επιτεύχθηκε. Κι απεναντίας: ως στοχευμένα απειλούμενος στόχος, «κλειδωθήκαμε στην πορεία μας, προς το μοιραίο κι ακροτελεύτιο κύκνειο άσμα μας», εκείνο του αβίωτου Δημόσιου Χρέους μας…

Και το Δημόσιο αυτό Χρέος, συνάμα, εκτινάχθηκε, αντί της επιδιωχθείσας μείωσης του (αν και είχε προηγηθεί το «κούρεμά» του, με το PSI του 2012, που μας έκοψε τα πόδια, αφού υπήρξε υπονομευτικό, για πολλούς, κρίσιμους, «Εθνικούς Λογαριασμούς»). Προσεγγίζοντας, πλέον, το 2019, ένα Δημόσιο Χρέος, στο 190% του Α.Ε.Π.. Αξίζει εδώ να υπογραμμίσουμε πως: το μη βιώσιμο Δημόσιο Χρέος της χώρας, αυτό που μας έσυρε στα Μνημόνια, είναι εκείνο που σφραγίζει, ακυρωτικά, κάθε παράθυρο αναπτυξιακής μας ευκαιρίας και τώρα και στο μέλλον, όταν είναι εκείνο που μας υποχρεώνει στα -επίσης- μη βιώσιμα, για πολύ ακόμα, «Πρωτογενή Πλεονάσματα», του 3,5% σήμερα και 2,2%, από το 2023 και μετά. Παράλληλα, την ίδια αυτή περίοδο των Μνημονίων, μειώθηκαν οι καταθέσεις του Τραπεζικού Συστήματος, στο μισό του ύψους που είχαν προηγουμένως, παρά τις εκτιμούμενες ισόποσες, των 300 δις Ευρώ, καταθέσεις Ελλήνων στο εξωτερικό. Σε βαθμό μάλιστα ώστε, οι σημερινές τραπεζικές καταθέσεις, να υπολείπονται ως κι αυτού του «Ιδιωτικού Χρέους», το οποίο, σήμερα, έχει τριπλασιαστεί.

Καθιστώντας έτσι, το Τραπεζικό μας Σύστημα -παρά και τις δυο «Ανακεφαλαιοποιήσεις» που προηγήθηκαν- ένα «άδειο πουκάμισο». Και τα «Πιστωτικά Ιδρύματά» μας, χωρίς ουσιαστική πιστωτική λειτουργία. Συγχρόνως, με την αδυναμία αυτή των Τραπεζών, το διαρκώς απειλητικότερο «Ιδιωτικό Χρέος» που αναδύεται, έχει φθάσει ήδη στο 180% του Α.Ε.Π. (σύμφωνα με σχετική αρθρογραφία του οικονομικού αναλυτή, Βασίλη Βιλιάρδου). Το οποίο, πάντως, εκτός του ότι διπλασιάζει -εκ των πραγμάτων- και το σημερινό -υπερβολικό και μη βιώσιμο- Δημόσιο Χρέος μας και πριν απ’ την πρόσκρουσή μας με το οικονομικό μας τέλμα, καθιστά, τα χρέη αυτά, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, όχι απλώς «μη βιώσιμα», αλλά «πλήρως εξοντωτικά»… Όταν μάλιστα, τα χρέη μας αυτά, μας αναβιβάζουν πλέον, στην πιο χρεοκοπημένη χώρα στην παγκόσμια ιστορία. Πιστοποιούν κι αποκαλύπτουν, ταυτόχρονα, πλέον και της τραπεζικής ανεπάρκειας που προεκθέσαμε και την εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας του υπερ-φορολογούμενου Έλληνα. Ώστε, να καθίσταται ανέφικτη, στο εξής, όχι μόνο, η -έως τώρα- επίτευξη των υποχρεωτικών πρωτογενών πλεονασμάτων, αλλά κι αυτή ακόμα η διατήρηση των ανεπαρκών δαπανών, για Επενδύσεις του Δημόσιου τομέα, προκειμένου να συντηρηθεί το ήδη χαμηλό επίπεδο λειτουργίας της κρατικής μηχανής, του κοινωνικού κράτους, μα και αυτό της εθνικής μας άμυνας, στο άμεσο μέλλον…

  •  
    136
    Shares
  •  
  •  
  • 136
  •