Μήπως η δημοκρατία περνάει κρίση;

Του Γρηγόριου Μπρόζου

Τους τελευταίους μήνες στο πολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας, των Βαλκανίων αλλά και της Ευρώπης  κυριαρχεί ένα ζήτημα. Τα μάτια όλων, πολιτικών, αναλυτών, στρατιωτικών και του συνόλου των πολιτών βρίσκονται στραμμένα στην νότια γωνιά των Βαλκανίων. Για ακόμα μια φορά η χερσόνησος του Αίμου είναι ένα καζάνι που βράζει, μια μπαρουταποθήκη  έτοιμη να εκραγεί. Λόγος φυσικά γίνεται για τις διαπραγματεύσεις και την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών.

Η έννοια της δημοκρατίας

Δεν πρόκειται για μια απλή συμφωνία όπως οι χιλιάδες που έχουν υπάρξει στην ιστορία. Είναι βέβαιο πλέον ότι θα χαρακτηρίσει τα επόμενα χρόνια για τις δύο χώρες καθώς επίσης, και ότι η υπογραφή της άνοιξε τον ασκό του Αιόλου γεννώντας διαδοχικές  αντιδράσεις και στους δύο λαούς. Παρακολουθώντας τις εξελίξεις γεννάτε ένα ερώτημα, ποιος έχασε από αυτή την συμφωνία; Οι απαντήσεις πολλές ,καθώς σεβαστά ποσοστά και των δύο εθνών αυτοπροβάλλονται ως οι αδικημένοι. Η αλήθεια όμως απέχει πολύ, ο μεγάλος χαμένος είναι η δημοκρατία, και η αξία της αυτοδιάθεσης των λαών στο όνομα της οποίος εκατομμύρια ανθρώπων θυσιάστηκαν.

Πριν συνεχίσουμε στην ανάλυση κρίνεται σκόπιμο να εξηγηθούν ορισμένες έννοιες.

Ως δυτική κοινωνία θεωρούμε τους εαυτούς μας περήφανους, που στις δυτικές χώρες κυριαρχεί η δημοκρατία. Αμέτρητα είναι τα κινήματα, οι επαναστάσεις, οι αγώνες και οι συγκρούσεις που έγιναν στο όνομα της δημοκρατίας. Τι είναι όμως αυτή η περιβόητη δημοκρατία που χαρακτηρίζεται ως η μέγιστη αξία και το ποιο λαμπρό επίτευγμα της ανθρωπότητας; Ως δημοκρατία χαρακτηρίζεται εκείνο το πολίτευμα σύμφωνα με το οποίο όλες οι εξουσίες πηγάζουν και ασκούνται από τον λαό. Ως συνέπεια αυτού ο λαός αποφασίζει για το μέλλον του δια της ψήφου του και της ελεύθερης άποψης τους.

Παρά το πλήθος των πλεονεκτημάτων της, η δημοκρατία χαρακτηρίζει την πολιτική οργάνωση σε ένα πολύ μικρό μέρος της ανθρώπινης ιστορίας. Στην πλειοψηφία αυτής, οι άνθρωποι διοικούνται από ολιγαρχικά πολιτεύματα που επιβάλλονται και δεν εκλέγονται.  Ως ολιγαρχικά χαρακτηρίζονται τα πολιτεύματα κατά το οποία το σύνολο ενός πληθυσμού εξουσιάζεται από μία κλειστή ομάδα ανθρώπων οι οποίοι αποφασίζουν αυτοβούλως, με μοναδικό μέτρο την προσωπική τους κρίση για τις  τύχες του λαού.

Τι σχέση όμως μπορεί να έχουν τα δυο πολιτεύματα με την συμφωνία των Πρεσπών;

Η συμφωνία αυτή έχει πανηγυριστεί και προβληθεί από κυβερνητικούς κύκλους, τόσο της Ελλάδας, όσο και της γείτονα χώρας, αλλά και μέσο δηλώσεων πολλών δυτικών αξιωματούχων ως ο θρίαμβος της δημοκρατίας. Ισχύει όμως κάτι τέτοιο;

Βάση του ορισμού  της δημοκρατίας όπως διατυπώθηκε επάνω, μία νίκη αυτής θα προϋπόθετε την στήριξη του μεγαλύτερου ποσοστού των δύο λαών. Κάτι τέτοιο όμως δε φαίνεται να ισχύει. Είναι χαρακτηριστικό ότι όσο ακόμα οι διαπραγματεύσεις βρισκόταν σε εξέλιξη, πριν καν υπάρξει τελική συμφωνία, τεράστιες μάζες ανθρώπων κινητοποιήθηκαν και στις δύο χώρες επανδρώνοντας μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις. Αποκορύφωμα αυτών τον διαδηλώσεων είναι το συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη, καθώς και τα δύο συλλαλητήρια στην πλατεία Συντάγματος. Δεν κρίνεται σκόπιμο να αναλωθούμε στην κουβέντα αν οι διαδηλωτές ήταν 60.000 ή 1.000.000, αυτό στο οποίο αξίζει να σταθούμε είναι πως ήταν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις των τελευταίων 10ετιών στην πατρίδα μας.

Θέλοντας να μιλήσουμε με την γλώσσα των αριθμών βλέπουμε ότι: σύμφωνα με δημοσκόπηση της ΜRB για λογαριασμό του «Ελεύθερου Τύπου» στις 20-1-2019 το 70% τάσσεται κατά της συμφωνίας. Δημοσκόπηση της MARC για το «Πρώτο Θέμα» στις 21-1-2019 ποσοστό της τάξεως του 66% είναι αρνητικό με την συμφωνία. Μια άλλη δημοσκόπηση της  Pulse για λογαριασμό του ΣΚΆΙ, δείχνει το 62% των Ελλήνων απέναντι στην συμφωνία.

Συμπέρασμα

Συγκεντρωτικά λοιπόν βλέπουμε, ότι αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο ποσοστό του Ελληνικού λαού είναι ξεκάθαρα κατά της συμφωνίας των Πρεσπών. Το γεγονός αυτό όμως κάθε άλλο παρά επηρέασε την γνώμη των κυβερνόντων,  καθώς σύμφωνα με τα δικά τους σταθμά αποφάσισαν να υπογράψουν την συμφωνία. Δεν είναι λοιπόν παράλογο να πούμε, πως την στιγμή που ο κ. Τσίπρας και ο κ. Zaev υπέγραφαν περιχαρείς της συμφωνία σε ένα καλοστημένο show στα βόρεια σύνορα μας, η δημοκρατία δολοφονούταν από την χώρα την οποία την γέννησε. Από εκείνη την ημέρα η γνώμη, η βούληση και η ελευθερία των λαών υποβαθμίστηκε. Κάποιοι περισσότερο καχύποπτοι, ίσως πουν ότι είναι ο προάγγελος μιας νέας εποχής που θα θυμίζει την εποχή της Φεουδαρχίας. Το πιο ύποπτο και τρομακτικό αυτών των εξελίξεων είναι ότι το πολιτικό σκηνικό και των δύο χωρών προσπαθεί να πείσει για την δημοκρατικότητα του, και για την αυτοθυσία που έδειξε για τον λαό του.

Δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, η χειρότερη σκλαβιά αυτήν που πολύ δύσκολα θα ην αποτινάξουμε από πάνω μας, είναι αυτή που μας κάνει να νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι.

Πηγές

https://www.liberal.gr/arthro/237144/politiki/2019/MRB-isonochisin-sti-sumfonia-ton-prespon-leei-to-70-ton-ellinon.html

https://www.protothema.gr/politics/article/857064/galop-marc-66-ohi-sti-sumfonia-ton-prespon/

https://www.alphanews.live/greece/dimoskopisi-kaki-theorei-ti-symfonia-ton-prespon-62-ton-ellinon

Τίτλοι και υπότιτλοι new-economy.gr. Αυθεντικός τίτλος «Η μέρα που η δημοκρατία πέθανε»

Photo by Lachlan Donald on Unsplash