Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Αυστρία. Στο μικροσκόπιο

Κάθε φορά που τα σκουπίδια βγαίνουν κάτω από το χαλί ανακαλύπτουμε ότι το σπίτι μας δεν έχει καθαριστεί καλά, αλλά απλά κρύψαμε το πρόβλημα αντί να το αντιμετωπίσουμε και τώρα αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις. Το ίδιο συμβαίνει και με τον φασισμό στο σπίτι μας, την Ευρώπη αλλά και σε κάθε μίια χώρα χωριστά, φυσικά και στην Ελλάδα.

Ο φασισμός φέρνει τον παγκόσμιο πόλεμο;

Οι νεώτερες γενιές μπορεί να μην ξέρουν καν ποιος ήταν ο Χίτλερ ή ο Μουσολίνι, αλλά τουλάχιστον οι γονείς μας έχουν μια ιδέα για την φρίκη του ολοκληρωτισμού. Λίγο πριν ξεσπάσει ο αιματηρότερος πόλεμος του περασμένου αιώνα η μισή Ευρώπη είχε απολυταρχικά (φασιστικά, ναζιστικά, δικτατορικά) καθεστώτα και στην άλλη μισή οι θαυμαστές τους ήταν μια υπολογίσιμη μειοψηφία.

Η νίκη εναντι των Γερμανών, τέλος του φασισμού;

Και κάπου εκεί την Άνοιξη του 1945 όταν με τις πλάτες των Αμερικανών σκοτώσαμε το θηρίο νομίσαμε ότι πέθανε και ο φασισμός. Δυστυχώς όχι, τον βλέπετε σε όλη την Ευρώπη να δείχνει δόντια, στην Ελλάδα και μαχαίρια με νεκρούς συνανθρώπους μας. Θα ήταν αστείο αν δεν ήταν επικίνδυνο, να διαπιστώνει κανείς ότι στις ίδιες χώρες που είχε θριαμβεύσει πριν την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είναι και τώρα θαλερός αν δεν συγκυβερνά ήδη. Ενώ στις υπόλοιπες έχει μια ισχυρή μειοψηφική φωνή όπως και τότε.

Γιατί αναδύεται ξανά

Η εξήγηση είναι σχετικά απλή: Η ήττα των καθεστώτων δεν σημαίνει ότι και οι υποστηρικτές τους αναλήφθηκαν στους ουρανούς. Τόσο οι κομουνιστές στην Ανατολική Ευρώπη όσο και οι Αμερικανοί στη Δυτική αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν τα στελέχη των απάνθρωπων καθεστώτων για να λειτουργήσουν οι υπό κατοχή χώρες και να απαλλαγούν από το κόστος διαχείρισής τους. Επιπρόσθετα στο βωμό του αντικομμουνισμού ούτε η Ισπανία-Πορτογαλία απελευθερώθηκαν από τα αντίστοιχα καθεστώτα, ούτε κολασμός σε βάθος επιβλήθηκε στους συνεργάτες του ναζισμού, ούτε γαλουχήθηκαν οι νέες γενιές με το τι εγκλήματα είχαν κάνει οι πατέρες και παππούδες τους. Άρα γιατί απορείτε που βλέπετε τη σβάστικα στα χέρια νέων ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη;

Η περίπτωση της Αυστρίας

Ας δούμε λίγο και την πρόσφατη περίπτωση της Αυστρίας, αναπόσπαστο κομμάτι του Γ’ Ράιχ και κατόπιν χώρα σύνορο με τον κοmμουνισμό. Οι Δεξιοί (Λαϊκό Κόμμα) του Κούρτς προσπαθούσαν να ξεχάσουν το ρόλο τους στον προπολεμικό εμφύλιο και την πορεία τους στα χρόνια του Χίτλερ, οι Σοσιαλδημοκράτες τους αγώνες τους για ένωση με την Γερμανία του Χίτλερ. Και κερασάκι στην τούρτα το κόμμα ενός πρώην ναζί μαζί με τους απογόνους τους και τους σύγχρονους θαυμαστές τους. Αν τις περασμένες δεκαετίες ήταν απαγορευμένη η συνεργασία μαζί τους τώρα ανερυθρίαστα ο υπερλαϊκιστής Κούρτς δεν έχει ενδοιασμούς να τους εναγκαλιστεί στην νέα του κυβέρνηση.

Τι θα συμβεί

Πρώτον ο φασισμός βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης και σκοπεύει να μείνει όσο οι Δημοκρατικοί πολίτες δεν αντιδρούμε αποφασιστικά σε κάθε χώρα αλλά και πανευρωπαϊκά. Εμποδίζοντας πχ τη συμμετοχή αντιδημοκρατικών κομμάτων στις εκλογές καθώς και την χρηματοδότησή τους από την Ε.Ε. Δεύτερον, η Γερμανία πιθανόν βρίσκεται σε μια πορεία απώλειας επιρροής στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και την Αυστρία όπου πρωταγωνιστούσε μέχρι σήμερα.

Επιπτώσεις για Ευρώπη και Ελλάδα

Μια κυβέρνηση με Σοσιαλδημοκράτες και Πρασίνους δύσκολα θα μπορούσε να βρει κοινό βηματισμό σε θέματα όπως η μετανάστευση ή η αλλαγή του Συμφώνου Σταθερότητας επί το προοδευτικότερο με κυβερνήσεις θρησκόληπτες, διχαστικές και με έντονο φασιστικό παρελθόν και παρόν. Η Ελλάδα από σπόντα και πάλι χάνει έδαφος και στο ζήτημα του χρέους, αλλά και στο ζητούμενο της προοδευτικής στροφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τι πρέπει να γίνει

Εν κατακλείδι θα πρέπει οι Σοσιαλδημοκράτες σε πανευρωπαϊκό επίπεδο να δώσουμε μια ολοκληρωμένη και πειστική απάντηση στους λαούς της Ευρώπης πως αντιλαμβανόμαστε την παγκοσμιοποίηση και πως εκμεταλλευόμαστε τα θετικά της σημεία, αλλά κυρίως πως αντιμετωπίζουμε τα αρνητικά εκείνα δηλαδή που οδηγούν τους πολίτες να ψηφίζουν τιμωρητικά. Πρέπει επιτέλους κάποιος αντί του μίσους για το ότι άσχημο μας συμβαίνει να αντιτάξει ένα όραμα και μια ελπίδα.

 

Σταύρος Καράμπελας, Πρόεδρος της Ένωσης Δημοκρατικού Κέντρου (Ε.ΔΗ.Κ.)

  •  
    43
    Shares
  •  
  •  
  • 43
  •