Σ.Καράμπελας, ΕΔΗΚ: Η Ελλάδα χρειάζεται ήττα Νεοφιλελευθερισμού και νέο Οραμα

 

Ζητήσαμε και είχαμε την τιμή  να παραχωρήσει  αποκλειστική συνέντευξη στο new-economy.gr , ο πρόεδρος της ΕΔΗΚ κος Σταύρος Καράμπελας  ώστε να ενημερωθούμε για τις  εκτιμήσεις  του για τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη.

 

Κύριε πρόεδρε, η Ελλάδα πέρασε μια δύσκολη περίοδο από το 2010, με μνημόνια που οδήγησαν στην πτώση του ΑΕΠ κατά 30% και την εκτόξευση της ανεργίας ακόμη και στο 28%. Εκτιμάτε ότι τα μνημονιακά μέτρα επέτυχαν τον σκοπό τους, και αν ναι, με ποιο τρόπο;

 Φοβάμαι ότι η Ελλάδα δεν πέρασε, αλλά περνάει ακόμα μια δύσκολη περίοδο. Τα μνημονιακά μέτρα είναι σαν το τραπέζι του Προκρούστη, δεν έχει σημασία ο τρόπος και οι συνέπειες, αλλά το να χωρέσει με το ζόρι η Χώρα στις νεοφιλελεύθερες απαιτήσεις του Σύμφωνου Σταθερότητας. Έτσι μπορεί να πέτυχαν τον σκοπό τους να βγάλει η Ελλάδα πλεόνασμα, αλλά το κόστος φαίνεται στον αριθμό των αποδεκτών των επιδομάτων. Στέρηση και λιτότητα χωρίς προοπτική ανάπτυξης δεν θα έχουν καλό αποτέλεσμα για την ελληνική κοινωνία.

 

Η Ελλας εχει βάλει θηλιά στο λαιμό, λενε μερικοί, και μελλοντικά θα εχει δυσκολία να πληρώσει το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος. Η Ελλάς διέγραψε το 50% του Γερμανικού χρέους το 1952. Μήπως η Ελλας πρέπει να δει το θεμα διαγραφής του δικου της δημόσιου χρέους από τη Γερμανία, η συμψηφισμού με τις Γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις 300 δις, ώστε να μειωθεί το ετήσιο ποσό που πληρώνει προς το ESM και αν ναι, πως θα γίνει αυτό;

Ξέρετε το να ζητάς να σου χαρίσουν το χρέος σου είναι ένα ζήτημα, το να αναζητάς ευθύνες από το πολιτικό προσωπικό που το δημιούργησε είναι ένα άλλο. Η απάντηση στο ζήτημα χρέους της Ευρώπης είναι κατά τη γνώμη μας περισσότερη Ευρώπη. Δηλαδή η πολιτική εμβάθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η απάντηση στις ανισότητες που δημιουργεί η σημερινή νεοφιλελεύθερη διαχείριση της Ευρώπης από την Γερμανία και τους δορυφόρους της. Εμείς ως Κεντρώοι είμαστε υπέρ του διαλόγου και της συνεννόησης, για παράδειγμα στο ζήτημα των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, θα επιδιώκαμε μια φιλική συμφωνία με την Γερμανία. Θα μπορούσε να υπάρξει ένα «σχέδιο Μάρσαλ» της Γερμανίας προς την Ελλάδα, με αγορά γερμανικών προϊόντων, μεταφοράς τεχνογνωσίας, άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα, ανοίγματος πιστώσεων και δημιουργίας κοινών επιχειρηματικών σχεδίων που το σύνολό τους θα αποτελούσε ένα είδος συμψηφισμού των απαιτήσεων που μπορούμε να εγείρουμε προς την Γερμανία. Με αυτόν τον τρόπο και η Ελλάδα θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης, και η Γερμανία εμμέσως θα ενίσχυε τη βιομηχανία της και θα τελείωνε οριστικά ένα ζήτημα που δηλητηριάζει τις διμερείς μας σχέσεις.

 

Πολλοί αναφέρουν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση εχει εκφύγει του αρχικού στόχου της. Μερικοι μάλιστα μιλάνε για την χρηση των Γιουρογκρουπ, της Κομισιόν και γενικά των Ευρωπαϊκών οργάνων για την ψυχρή προωθηση των Γερμανικών οικονομικών συμφερόντων λίγων εταιριων, τουλάχιστον για οσο διάστημα ο κος Σόιμπλε ήτο ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας. Εχει κάποια βάση αυτή η κριτική ;

Να ξεκαθαρίσω σαν θέση Αρχής ότι η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου είναι ένα έντονα φιλοευρωπαϊκό κόμμα, τολμώ να πω αν και ξέρω τι αντιδράσεις θα προκαλέσει, ότι είμαστε Φεντεραλιστές. Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση (πρώην ΕΟΚ) χτίστηκε σε λάθος βάσεις, που ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσαν σ’ αυτό που ζούμε, την επικράτηση ενός ή δύο ισχυρών κρατών, στην περίπτωσή μας της Γερμανίας. Αντί να εμβαθύνουμε στην πολιτική ενοποίηση, εμείναμε στη οικονομική και μάλιστα χωρίς να υπάρχουν εξισορροπητικές διαδικασίες για τα πλεονάσματα που δημιουργούνται από κάποιες χώρες σε βάρος των υπολοίπων εταίρων. Πράγματι λοιπόν η ΕΕ βρίσκεται σε κρίση και δεν αρκεί η έξοδος Σόιμπλε για να ανατραπεί ο σημερινός εφιάλτης. Θα πρέπει να μεγαλώσει η Γαλλία μερικά σκαλιά ΚΑΙ να έχει τη βούληση να αλλάξει τους συσχετισμούς, για να μπορέσουμε να υπερβούμε τα σημερινά αδιέξοδα.

Λέγεται ότι με την πρόσφατη αλλαγή της ηγεσίας του Γιουρογκρουπ, ο νεος Πορτογάλος ΥΠΟΙΚ που θα αναλάβει επικεφαλής, (στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς), θα ανατρέψει την μνημονιακή πολιτική στην Ευρώπη; Πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο ισχύει, και που στηρίζετε την όποια αισιοδοξία;

Δεν το πιστεύω καθόλου, και ο Ντάισενμπλουμ Σοσιαλδημοκράτης δηλώνει, φοβάμαι ότι θα τον καταπιεί και αυτόν η γραφειοκρατία και η νεοφιλελεύθερη πολιτική που κυριαρχεί στην Ευρώπη. Είναι μακρά η διαδικασία αλλαγής και δεν θα υπάρξει τελικά αν η πλειοψηφία των χωρών της Ένωσης δεν αποκτήσει προοδευτικές κυβερνήσεις. Πολύ δύσκολα αυτό θα συμβεί στις Ανατολικές χώρες, λόγω της τραυματικής εμπειρίας του κομουνιστικού παρελθόντος. Ενώ στις Δυτικές θα πρέπει οι Σοσιαλδημοκράτες, όπως δηλώνουν, να αντιληφθούν ότι τα τελευταία είκοσι χρόνια υπήρξαν ένα κακέκτυπο των Δεξιών Νεοφιλελεύθερων κομμάτων και να πιάσουν ξανά το νήμα από εκεί που το παράτησαν. Να θυμηθούν ότι δεν είναι διαχειριστές αλλά εκφραστές της πρωτοπορίας της κοινωνίας για αλλαγή και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Θα πρέπει να θυμηθούμε ως Δημοκράτες Σοσιαλιστές, το πρωτείο της  πολιτικής έναντι της οικονομίας, η ριζοσπαστική ιδέα να νοιάζεσαι για τον συνάνθρωπο και να μοιράζεσαι μαζί του, ακόμα και το υστέρημά σου αλλά σίγουρα το πλεόνασμα σου.

 

Μήπως η πρόοδος της χώρας μέσα από την ΕΕ είναι μία ουτοπία, καθώς πολλοί υποστηρίζουν ότι η γραφειοκρατία της ΕΕ ελέγχεται από συμφέροντα μεγάλων εταιριών κυρίως της Γερμανίας. Τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην Ελλάδα για να επιστρέψουν οι αξίες του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, του θεωρητικού του Ζαν Ζωρές, που πρεσβεύει η ΕΔΗΚ; Είναι απλά θέμα μείωσης του ‘σπάταλου κράτους’ στην ΕΕ, ήττας του Γερμανικού επεκτατισμού, μια νέα ‘προοδευτική ατζέντα’, όλα μαζί, ή κάτι άλλο;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει δρόμος ευτυχίας για τους πολίτες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι μπορούμε να ανεχτούμε άλλο αυτή τη νεοφιλελεύθερη λιτότητα που στραγγίζει τις ελπίδες μας, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και όλων των πολιτών της Ένωσης. Κατά την γνώμη μας η έξοδος της Αγγλίας από την Ένωση είναι μια τεράστια οπισθοδρόμηση και ενισχύει τον γερμανικό συντηρητισμό. Η ενδυνάμωση της Γαλλίας  και της Ιταλίας μέσα από τις προοδευτικές ηγεσίες που ήδη έχουν και η μη διάψευση ότι αυτός ο προοδευτισμός είναι γνήσιος και όχι εικονικός καθώς η προοδευτική στροφή της Ισπανίας στο άμεσο μέλλον, είναι αναγκαίες συνθήκες για να υπάρξει Αλλαγή πλεύσης στην ΕΕ. Νομίζω ότι η Ελλάδα θα πρέπει να συμβάλλει σε αυτό το κίνημα αλλαγής που χρειάζεται η Ευρώπη. Δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, θα περάσουμε αρκετά βασανιστικά χρόνια ακόμα, αλλά εκεί είναι η Ελπίδα.

 

Είστε αισιόδοξος για την Ελλάδα μετά την λήξη του μνημονίου του 2018 ότι θα επανέλθει η χωρά στην ομαλότητα; Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι αυτό θα γίνει ή όχι. Μας βοηθουν οι εξελίξεις στην ΕΕ; Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη θέση της παρούσας κυβέρνησης;

Αστειεύεστε προφανώς, τίποτε δεν θα αλλάξει, απλούστατα γιατί η παρούσα κυβέρνηση και πολύ περισσότερο η αντιπολίτευση, στερούνται οράματος. Η χώρα χρειάζεται μια νέα Μεγάλη Ιδέα και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από την ανανέωση της Δημοκρατίας. Θα είναι δώρο άδωρο να βγούμε από τα Μνημόνια και γυρίσουμε στα ίδια που κάναμε πριν. Όπως έλεγε ο προκάτοχός μου Γιάννης Ζίγδης είναι η αλλαγή νοοτροπίας που θα επιτρέψει στον ελληνικό λαό να πρωταγωνιστήσει στον ευρωπαϊκό στίβο. Αλλά αυτό ξεκίνησε να το λέει δεκαετίες πριν και είναι ακόμα το ζητούμενο. Εμείς στην Ε.ΔΗ.Κ. πιστεύουμε ότι η ευκαιρία που μας αφήνει η κρίση είναι η πολιτική φιλοτίμηση των νέων παιδιών που τη βιώνουν στο πετσί τους, την ίδια στιγμή που αγωνιούν για το μέλλον τους. Συνειδητοποιούν τι έχει συμβεί και ζητούν κοινωνική δικαιοσύνη και προκοπή. Διαθέτουν λοιπόν αυτό το «κάτι» που χρειάζονται να πιστέψουν. Αλλά χρειάζονται και «κάποιον» να πιστέψουν. Δικαιούνται μία παραδειγματική ηγεσία, φιλεύθυνη και φιλαλήθη. Η ευθύνη, η αλήθεια, η και η Δημοκρατία χρειάζονται τον ενσαρκωτή τους. Κάποιον που θα παραδειγματίζει και θα αποτελεί πρότυπο πολιτικής και πολιτοσύνης.

 

  •  
  •  
  •  
  •  
  •