Με αφορμή την πρόταση για την υποψηφιότητα της κ. Αικ. Σακελλαροπούλου, ως Πρόεδρου της Δημοκρατίας

Του Στέφανου Τζουμάκα

Η Κυβερνητική ηγετική ομάδα  της Δεξιάς:

  1. Επιδιώκει και επιχειρεί να εφαρμόζει τις πολιτικές της με ΤΡΕΙΣ αλληλοτροφοδοτούμενες  και  αλληλοσυμπληρούμενες στρατηγικές, αλλά ταυτόχρονα  αλληλοαναιρούμενες – και ως επί το πλείστον – αντιφατικές.  Με  τα  γνωστά βλαπτικά  αποτελέσματα στο δημόσιο βίο της  χώρας που προκαλούν το γέλωτα, αλλά και  την οργή εκατομμυρίων   Ελλήνων πολιτών.
  2. Προέβη για τρίτη φορά- μετά την εκλογή Προέδρου της Βουλής  και την υπερψήφιση  του  νόμου για την ψήφο των απόδημων- στην έμπρακτη  άσκηση της στρατηγικής της συναίνεσης σε θέματα που έχουν γενικά θεσμικό ενδιαφέρον και διαμορφώνουν γενική αποδοχή με ανάλογες επιλογές. Η επιλογή προσώπων, όπως της κ. Αικ. Σακελλαροπούλου είναι αποτέλεσμα. Είναι το κάδρο. Βαθύτερη επιδίωξή τους με τη στρατηγική της συναίνεσης σε θεσμικά θέματα, αποτελεί η ενσωμάτωση του προοδευτικού κινήματος στη συνέχιση -με άλλο περιτύλιγμα- των αποτυχημένων και αντιλαϊκών πολιτικών της  τελευταίας δεκαετίας, ως παρακαταθήκη για συνέχιση του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου. Βέβαια στόχος δεν είναι μόνο η ενσωμάτωση κοινωνικών ομάδων, αλλά και η καθήλωση δυνάμεων της  προοδευτικής  αντιπολίτευσης. Και ακόμα η επικράτηση τους εντός της δεξιάς. Είναι γνωστές οι διαμάχες τόσο για τη λεία της εξουσίας όσο και για  τις αντιπαλότητες, αλλά και τις  ευκαιριακές συμμαχίες ακροδεξιών και κεντροδεξιών στη Ν.Δ.
  3. Οργανώνει κατά περιόδους  την προκλητική  στρατηγική του αποπροσανατολισμού. Παλιά η μέθοδος. Οξύνει -ανάλογα με τη συγκυρία – την  πρόκληση με περιθωριακές συγκρούσεις της αστυνομίας με κυρίαρχο στόχο τον αποπροσανατολισμό για στραπάτσα είτε στα εθνικά θέματα, είτε για  συγκάλυψη της ανυπαρξίας πραγματικής πολιτικής, είτε για αποφυγή ανάληψης ευθυνών στα συστηματικά ψέματα που αναπαράγει με την  σύμπραξη  του πρωτοφανούς μηχανισμού  εξαπάτησης  των ΜΜΕ. Η υποκατάσταση των δημόσιων φορέων άσκησης πολιτικής από μια  ολιγαρχική ομάδα εκδοτών, λαθρεμπόρων, εφοπλιστών και υπόδικων είναι πρωτοφανής.
  4. Ως κυβέρνηση της  παρασιτικής ολιγαρχίας  και των  ιδιοτελών  προσδοκιών για ανοδικά εισοδήματα από ακίνητα και παρεμφερείς προσόδους, έχει επίγνωση ότι πρέπει να συντηρεί και να αναπαράγει φρούδες ελπίδες. Έτσι νομίζει ότι θα κάνει το κύκλο της. Έχει  επίγνωση ότι τη χώρα την κατέστρεψαν, με οικονομική και κοινωνική διάλυση, με χαμηλή πλέον ανάπτυξη, με το 40% των πολιτών κάτω από το όριο της φτώχειας, με ένα εκατομμύριο άνεργους, με το μισό ανθρώπινο δυναμικό σε υποτίμηση αμοιβών και συνθηκών εργασίας, με τη νέα γενιά στη μετανάστευση, με ό,τι συνεπάγεται ως προς τις  ευθύνες τους. αλλά και ως προς τα αποτελέσματα, η πολυετής ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΗΤΤΑ των πολιτών και η αποδυνάμωση της χώρας στους διεθνείς οργανισμούς, στις διακρατικές σχέσεις, στη διεθνή κοινότητα. Η επιμονή και οι μεθοδεύσεις για την επικράτηση της στρατηγικής του νεοφιλελευθερισμού ως ρεβάνς, ως  δήθεν πλαίσιο ανάπτυξης, ζωής και δημιουργίας θα οδηγήσει ξανά σε ήττα τους πρόσκαιρους νικητές της Δεξιάς και των συμμάχων της. Και όσοι είχαν προσδοκίες διαψεύδονται  και όσοι  παράγοντες της δεξιάς  νομίζουν ότι θα επιπλεύσουν  ως παράταξη με τη  πρακτική που κατασκευάζει επιτεύγματα που κάθε φορά αποκαλύπτουν  το «άνθραξ ο θησαυρός».
  5. Οι πλειοψηφικές δυνάμεις δεν τα χρειάζονται μειοψηφικές επιδιώξεις και πολιτικές καταγγελιών στα αποτελέσματα. Η χώρα πρέπει να είναι  η βάση. Χρειαζόμαστε  πολιτικές πρωτοβουλίες  που θα  θέτουν τα θέματα στα αίτια. Και η χώρα και όχι οι παρατάξεις χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, για να  έχουν οι πολίτες εργασία και εισοδήματα. Χρειαζόμαστε σταθερή επιδίωξη για νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία, χρειαζόμαστε τη συγκρότηση της εναλλακτικής λύσης και όχι μόνο τη φθορά των αντιπάλων. Η ελληνική νεολαία, η μεγάλη πλειοψηφία του λαού θέλει στρατηγική νέας νίκης των προοδευτικών δυνάμεων.
  •  
  •  
  •  
  •  
  •