Ποιές οι γεωπολιτικές επιλογές της Ελλάδος στο νέο πολεμικό τοπίο σε Αιγαίο και Κύπρο

Του Βασιλείου Μαρτζούκου.

Η χώρα μας θα πρέπει να επιλέξει είτε να υπηρετήσει υπαρξιακά και ζωτικά της Εθνικά Συμφέροντα, αντιστεκόμενη στην γεωστρατηγική της συρρίκνωση είτε να αφεθεί στην φθίνουσα πορεία της εθνικής της ισχύος και να αποδεχθεί έναν ενδεχόμενο ρόλο δορυφόρου της Τουρκίας. Με την πρώτη επιλογή (είναι δυσχερής και απαιτεί ισχυρή και διακομματική πολιτική βούληση), η χώρα θα κερδίσει τον αυτοσεβασμό της, την κυριαρχία της, την ενάσκηση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και θα αποκτήσει το απαιτούμενο ειδικό γεωπολιτικό βάρος που θα της επιτρέψει να προσεγγίζει τους στρατηγικούς της εταίρους όχι από θέσεως αδυναμίας αλλά βάσει αμοιβαιότητος συμφερόντων.

Πώς πετυχαίνουμε την αποτροπή

Η αποτροπή επιτυγχάνεται όταν ο αντίπαλος δεν εφαρμόζει τις επιθετικές του προθέσεις και σχεδιασμούς, διότι έχει πεισθεί ότι το κόστος εφαρμογής των σχεδίων του θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο από το υπολογιζόμενο όφελος. Προϋποθέσεις μίας πειστικής γενικής αποτρεπτικής στρατηγικής αποτελούν οι υψηλοί δείκτες συντελεστών εθνικής ισχύος και η ένταξη της χώρας σε κατάλληλο πλέγμα συμμαχιών. Ρεαλιστικό Δόγμα Αποτροπής υπάρχει μόνο όταν στο κράτος που το εφαρμόζει συνυπάρχουν τουλάχιστον, η απαιτούμενη στρατιωτική ισχύς, η σχετική πολιτική γνώση, εμπειρία και βούληση να χρησιμοποιήσει την στρατιωτική ισχύ (στον κατάλληλο χρόνο, τόπο και στην απαιτούμενη έκταση), καθώς και η ομόθυμη λαϊκή αποδοχή ή έστω συναίνεση.

Που οδηγεί η αποτροπή

Η αποτροπή διασφαλίζει την ειρήνη ενώ η έλλειψη αυτής επιταχύνει την πορεία προς την σύγκρουση ή τον κατευνασμό και την δορυφοροποίηση του αδυνάμου κράτους. Από τους εθνικούς παράγοντες ισχύος, η αποτρεπτική στρατιωτική ισχύς αποτελεί προϋπόθεση αποτελεσματικής διπλωματίας, αλλά και κάθε άλλης δραστηριότητος οικονομικής, ενεργειακής, επενδυτικής, τεχνολογικής, επιχειρηματικής, κοινωνικής και πολιτισμικής. Εάν η αποτροπή αποτύχει τότε απαιτείται και πάλι η στρατιωτική ισχύς για εξαναγκασμό ή επιβολή επί του αντιπάλου. Μία αξιόπιστη στρατιωτική αποτροπή θα πρέπει να πείθει για την δυνατότητα αποτελεσματικής αντιμετωπίσεως γενικευμένης πολεμικής συρράξεως.

Τα εκάστοτε διατιθέμενα στρατιωτικά μέσα θα πρέπει να συνάδουν με τους πολιτικούς αντικειμενικούς σκοπούς (ΑΝΣΚ) και την συναφή Εθνική Στρατηγική με έναν αποδεκτό βαθμό ρίσκου. Όταν το ρίσκο με οποιαδήποτε στρατηγική υπερβαίνει τα αποδεκτά όρια, τότε ή παρέχονται περισσότερα μέσα ή αλλάζουν οι ΑΝΣΚ.

Όταν οι συσχετισμοί δυνάμεων αλλάζουν υπέρ Τουρκίας

Σε περιπτώσεις ιδιαίτερα σημαντικής διαφοράς συσχετισμού ισχύος μεταξύ αντιπάλων, η αδύναμη πλευρά ενδέχεται να υιοθετήσει στρατηγική κατευνασμού. Η εν λόγω επιλογή νοείται μόνο ως ακραία επιλογή προσωρινού χαρακτήρος προκειμένου να αποφευχθεί ανεπανόρθωτο κόστος και να κερδηθεί πολύτιμος χρόνος προς ανάκαμψη και εκ νέου απόκτηση αποτρεπτικής ισχύος (μέσω καταλλήλου σχεδιασμού και αντιστοίχου χρονοδιαγράμματος). Η υιοθέτηση του κατευνασμού ως μονίμου στρατηγικής επιλογής μόνο δεινά είναι δυνατόν να επιφέρει, δεδομένου ότι ουδείς γνωρίζει τις «κόκκινες γραμμές» του κατευνάζοντος, ενώ σε βάθος χρόνου, ο αντίπαλος επιτυγχάνει σταδιακά και αναίμακτα τους αντικειμενικούς του σκοπούς.

Το σημερινό τοπίο

Σήμερα η ένταση αυξάνεται στην Α. Μεσόγειο με ευθύνη της Τουρκίας η οποία εκτιμάται ότι θα προβεί σε κλιμάκωση προκλήσεων υβριδικής φύσεως και με κατάλληλη χρήση των ΤΕΔ δίχως αυτές να κτυπήσουν πρώτες στρατιωτικά (π.χ. ενεργειακές γεωτρήσεις σε θαλάσσιες περιοχές ενασκήσεως ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, μαζική προώθηση μεταναστών, επεισόδια με αλιευτικές δραστηριότητες, παραβιάσεις εναερίου χώρου, μη αβλαβής διέλευση πλοίων, εκτεταμένη χρήση drones, κυβερνοεπιθέσεις, καθοδήγηση Μουσουλμάνων μεταναστών στην Ελλάδα κ.λπ.). Σκοπός της Τουρκίας εκτιμάται ότι είναι κατ’ ελάχιστον η διμερής συμφωνία ευνοϊκών γι’ αυτήν μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης (ΜΟΕ) και κατά μέγιστον η συνολική διαπραγμάτευση επί όλου του φάσματος των μονομερών διεκδικήσεων της (από θαλάσσιες ζώνες και ενεργειακή συνεκμετάλλευση έως αλλαγή συνόρων) και επιπλέον μία ευνοϊκή γι’ αυτήν λύση του Κυπριακού ζητήματος. Εάν κατά την κλιμάκωση των προκλήσεων η Ελλάς αντιδράσει στρατιωτικά (δίδοντας σχετικά επιχειρήματα διεθνούς νομιμοποιήσεως στην Τουρκία), ενδέχεται η Τουρκία να εφαρμόσει άμεσα σχέδια ταχείας δημιουργίας τετελεσμένων.

Η τρέχουσα όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ευρίσκει την οικονομικά ευάλωτη χώρα μας να αντιδρά ανακλαστικά και να εφαρμόζει κατευναστική πολιτική. Πίσω από δήθεν ρεαλιστικές προσεγγίσεις (π.χ. τι άλλο μπορούμε να κάνουμε αφού μας δεσμεύουν τα μνημόνια;) και θέσεις τύπου «στρατηγική ψυχραιμία» (δίχως ποτέ να διευκρινίζονται τα όριά της), υποκρύπτεται η εγκατάλειψη της στρατηγικής της αποτροπής και η υιοθέτηση του κατευνασμού. Η δραματική μείωση των αμυντικών δαπανών κατά την τελευταία δεκαετία, συνδέεται με την οικονομική κρίση της χώρας αλλά και με την ανυπαρξία σχετικής πολιτικής βουλήσεως όπως θέσει την άμυνα και ασφάλεια σε υψηλή προτεραιότητα, πιθανόν λόγω μη κατανοήσεως της φύσεως της απειλής, του διακυβεύματος, καθώς και της ουσίας των όρων «αποτροπή» και «κατευνασμός».

Εγκαταλείποντας ιδεοληψίες και προσεγγίζοντας την καθαρή εικόνα

Η εξάλειψη πολιτικών ιδεοληψιών θα οδηγήσει στην διαπίστωση ότι η ενεργοποίηση της αμυντικής μας βιομηχανίας και η σύνδεση των πανεπιστημίων μας με την αγορά και την αμυντική τεχνολογία, δεν είναι «καταδικαστέα» και δεν υπηρετεί σκοπιμότητες του «μεγάλου κεφαλαίου» αλλά απλώς τα εθνικά μας συμφέροντα. Το κέρδος θα είναι η αυτάρκεια, η αύξηση των θέσεων εργασίας, η συγκράτηση της φυγής χιλιάδων Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό και η δημιουργία αναπτυξιακής προοπτικής η οποία θα σταματήσει την μετατροπή των Ελλήνων σε κρατικά εξαρτημένους «προλετάριους» με πόρους προερχομένους από αντιαναπτυξιακή βαριά φορολόγηση των ιδίων των πολιτών.

Κατόπιν της προαναφερθείσης καταστάσεως, στον τομέα άμυνας και ασφάλειας, προτείνεται σειρά μέτρων τα οποία η Ελλάς οφείλει να λάβει τόσο σε στρατηγικό, όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Bασίλειος Μαρτζούκος, Αντιναύαρχος ε.α. Π.Ν. και Επίτιμος Διοικητής Σ.Ν.Δ., Πρόεδρος Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών

new-economy.gr

Τίτλοι-υπότιτλοι: new-economy.gr

Το παρόν αποτελεί το τέταρτο τμήμα της μελέτης του συγγραφέως με τίτλο ‘ΕΛΛΑΣ – ΤΟΥΡΚΙΑ. ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΙΣΧΥΟΣ. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ’.

Για να δείτε όλα τα άρθρα του Ναυαρχου Μαρτζούκου πατήστε ΕΔΩ

Για να δείτε άρθρα για ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ πατήστε ΕΔΩ

 

  •  
    71
    Shares
  •  
  •  
  • 71
  •  

2 thoughts on “Ποιές οι γεωπολιτικές επιλογές της Ελλάδος στο νέο πολεμικό τοπίο σε Αιγαίο και Κύπρο

  • Ωραία τα λέτε, μόνο που δεν αναφέρεστε σε πράγματα που δεν ξέρετε, αλλά απλά λέτε
    «τι άλλο μπορούμε να κάνουμε αφού μας δεσμεύουν τα μνημόνια;»
    Πάνω σε αυτό θα αναφερθώ εγώ λοιπόν.
    Μας …δεσμεύουν τα μνημόνια επειδή ακριβώς θέλουν να πάρουν από τη χώρα μας ότι έχει και δεν έχει.
    Μας δεσμεύουν τα μνημόνια αφού δήθεν χρωστάμε και …δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς. Δληθεν χρωστάμε…
    Αναφέρομαι λοιπόν σε δήθεν χρέος, αφού το 70% του προέκυψε από τις «χρηματοδοτήσεις» των ιδιωτικών τραπεζών μας που διαχειρίζονται Ευρώ. Περισσότερα από 200 δις έδωσαν οι προδότες πρώην πρωθυπουργοί μας Παπανδρέου, Παπαδήμος και Σαμαράς (ξεκίνησε με τα 23 δις ο Καραμανλής), για τις “ανακεφαλαιοποιήσεις” των τραπεζών μας και ως “κρατικές εγγυήσεις” τους.
    Ο Ιταλός πρώην πρωθυπουργός Ντ Αλέμα, είπε όμως ότι η Ελλάδα έδωσε προς γαλλικές και γερμανικές τράπεζες περισσότερα από 200 δις.
    Ο Ντ Αλέμα νόμιζε ότι ήταν …τόκοι. Ενώ εμείς νομίζουμε ότι κάναμε …ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών.
    Εάν όμως ήταν τόκοι θα έπρεπε να χρωστούσαμε …μερικά τρις.
    Επίσης, τις τράπεζες τις χρηματοδοτεί ανέκαθεν μόνο όποιος εκδίδει το χρήμα, επειδή ακριβώς εκδίδει το χρήμα (η Ελλάδα έχει Ευρώ που δεν το εκδίδει μόνη της, αλλά η ΕΚΤ).
    https://www.youtube.com/watch?v=bKrbdxI83g8
    Εξάλλου, όλοι ξέρουν ότι με τα μνημόνια μας έδωσαν οι «σύμμαχοι», σε λίγα μόλις χρόνια περίπου 240 δις. Πού πήγαν λοιπόν αυτά τα …240 δις, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός μας …έβγαινε δεν έβγαινε;
    Και τα χρήματα αυτά προστέθηκαν στο χρέος μας.
    Τέλος, δεν πρέπει κανείς να φοβάται αυτό το υπέρογκο χρέος, αφού υπάρχει το πρόσφατο παράδειγμα της Ισλανδίας. Εκεί φαίνεται το πόσο εύκολα ένα χρέος, ακόμα και αν δεν είναι …δήθεν, δεν αποπληρώνεται και στη συνέχεια διαγράφεται αυτό από τα διεθνή δικαστήρια.

    Αυτό που επιβάλλεται να γίνει, είναι να κατηγορηθούν και να καταδικαστούν άμεσα όλοι οι προδότες που μας κυβέρνησαν τόσα χρόνια, για εθνική προδοσία, για εσχάτη προδοσία κατά της Ελλάδας.
    Η ποινή για την εσχάτη προδοσία είναι ισόβια φυλάκιση, αφού έχει καταργηθεί η θανατική ποινή. Η εσχάτη προδοσία ποτέ δεν παραγράφεται,
    ούτε με το νόμο περί …μη ευθύνης υπουργών του Βαγγέλη Τούρκογλου (νυν Ευάγγελου Βενιζέλου).
    Όταν αυτοί που τα έκαναν κλειστούν φυλακή για εσχάτη προδοσία, όλα τα ξεπουλήματα που τα μηδαμινά τους έσοδα πήγαν για το δήθεν χρέος μας (λιμάνια, αεροδρόμια, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΟΠΑΠ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, νοσοκομεία, τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, ΕΛΒΟ, κλπ κλπ), θα επιστραφούν στο δημόσιο.
    Αφού μόλις κάποιος καταδικαστεί για εσχάτη προδοσία, οι πράξεις που έκανε και για τις οποίες καταδικάστηκε, αίρονται.
    Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, αφού θα επρόκειτο για καταδικασθέντες από την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, προδότες.
    Και οι προδοτικές πράξεις για τις οποίες καταδικάστηκαν, αίρονται.

    • Αφού αναφέρθηκα στην Ισλανδία, όσοι λένε ότι η Ισλανδία είναι διαφορετική περίπτωση και ότι η Ελλάδα δε θα μπορούσε να κάνει τα ίδια αφού η Ισλανδία δεν είναι στο Ευρώ, εκεί το χρέος ήταν τραπεζικό ενώ σε εμάς είναι κρατικό.
      Ας σκεφτούμε λοιπόν:
      Έχει σημασία ποιο είναι το νόμισμά μας; αναφέρομαι σε διαγραφή του χρέους από διεθνή δικαστήρια, όποιο και αν είναι το νόμισμά μας.
      Εξάλλου, πριν κάποιοι προδότες (οι πράξεις τους υπόκεινται στην εσχάτη προδοσία) μετατρέψουν το χρέος μας σε κρατικό, δηλαδή προς τα κράτη της ΕΕ, μήπως χρωστούσαμε σε τράπεζες;
      Και μήπως τα χρήματα που τάχα χρειάστηκαν οι τράπεζες μας για …ανακεφαλαιοποίηση, πήγαν για να διασώσουν γαλλικές και γερμανικές τράπεζες; Το είπε πρόσφατα ο Βαρουφάκης (μόνο που δεν το έλεγε όταν ήταν υπουργός οικονομικών) και πιο πριν το είχε πει ο Ιταλός Ντ Αλέμα.
      Και τέλος, αφού δεν εκδίδουμε μόνοι μας το χρήμα, μήπως δε θα έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας την οποιαδήποτε ανακεφαλαιοποίηση του ιδιωτικού τραπεζικού μας συστήματος που διαχειρίζεται Ευρώ;
      Μάλιστα τώρα τελευταία τις ισπανικές τράπεζες τις ανακεφαλαιοποιεί η ΕΚΤ.

      Θα γράψω και κάτι ακόμα.
      Λογιστικό έλεγχο δεν πρέπει να κάνουμε για να δούμε πραγματικά πόσο είναι το χρέος μας;
      Αφού δεν κάνουμε όμως τον απαιτούμενο λογιστικό έλεγχο του δημοσίου χρέους μας, θα κάνω εγώ μια …προσθαφαίρεση:
      Αρχές του 2009 χρωστούσαμε 290 δις. Υπερβολικό βέβαια και δε θα εξηγήσω τώρα με ποιο τρόπο και για ποιο λόγο χρωστούσαμε τόσα πολλά, αλλά το χρέος μας τόσο ήταν. Ήταν υπερβολικό το χρέος μας επειδή αφού αγοράζουμε τον στρατιωτικό εξοπλισμό μας πιο ακριβά από ότι οι άλλες χώρες. Την ασφάλεια των συνόρων της ΕΕ θα έπρεπε βέβαια να την αναλάβει η ίδια η ΕΕ και όχι μόνοι μας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Μέχρι και το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο τα αγοράζουμε πιο ακριβά, ακόμα και η ομόδοξη Ρωσία μας τα δίνει ακριβότερα, ίσως επειδή ήμαστε …άτυχοι.
      Πριν δέκα χρόνια το χρέος μας ήταν λοιπόν 290 δις και επειδή ο Καραμανλής είχε δώσει το Δεκέμβιο 2008 στις ιδιωτικές μας τράπεζες που διαχειρίζονται Ευρώ, ως κρατικές εγγυήσεις, 23 δισεκατομμύρια Ευρώ (ΦΕΚ 250, 9 Δεκεμβρίου 2008).
      Επειδή όμως αυτός παραιτήθηκε, οι τράπεζες το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων αργότερα το επέστρεψαν. Δεν τα “χρειάστηκαν” ίσως επειδή δεν ήξεραν τι, πως και γιατί αυτός παραιτήθηκε, ενώ οι ίδιες αυτές τράπεζες δεν επέστρεψαν ποτέ τίποτε άλλο, παρά τα πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια Ευρώ που “χρειάστηκαν” στη συνέχεια.
      Το 2010 με τον Παπανδρέου δίναμε έως το PSI, περίπου 20 δις το χρόνο με μηδενικό επιτόκιο, για τη μείωση του τεράστιου χρέους μας (μια …ευγενική χορηγία της ΕΕ).
      Το 2012 κάναμε με τον Παπαδήμο το εγκληματικό PSI όπου όλα μας τα δημόσια ταμεία έδωσαν 58 δις για αυτό το χρέος (χώρια από αυτά που “έδωσαν” οι ιδιώτες).
      Σύνολο
      290 δις – 23 δις – 40 δις – 58 δις = 170 δις
      Άρα το Δημόσιο χρέος της χώρας θα έπρεπε το 2013 να είναι ούτε 170 δις και όχι …320 δις.
      Όπως μας ανακοίνωσαν.
      Με μια απλή προσθαφαίρεση μπορεί λοιπόν ο κάθε άσχετος να βρει ένα λάθος στο δημόσιο χρέος μας κατά 150 δις…
      150 δις σε τέσσερα μόλις χρόνια, από το 2009 έως το 2013.
      Δεν είναι προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά;

Comments are closed.