Στη ζώνη του λυκόφωτος των μνημονίων: Αξιολόγηση και απολογισμός (Μέρος 6ο)

του Οικονομολόγου, Παναγιώτη (Τάκη) Μυλωνά.

Ακόμα σκαλίζει, επώδυνα, την πυορροούσα πληγή μας, η συμπλήρωση των εννέα χρόνων απ’ την ψήφιση του πρώτου, απ’ τα 3 Μνημόνια. Καθώς κι η θύελλα των αντιδράσεων που ακολούθησαν την ψήφισή του -κι ανέκοψε, δυο μέρες μετά την ψήφισή του 1ου Μνημονίου, η απίστευτη τραγωδία της 6ης Μαΐου του 2010– θα παραμείνει άσβεστη στην μνήμη μας. Παγώνει από ανατριχίλα κανείς μόνο με την εξιστόρηση του ιστορικού της φρίκης, με τους τρεις (συν ένα) νεκρούς της MARFIN, απ’ την εφιαλτική πυρκαγιά που έβαλαν οι κουκουλοφόροι στην οδό Σταδίου.

Μα οι «Συμβάσεις Δανειακής Διευκόλυνσης της Ελλάδας», των Μνημονίων, με τα αιματηρά οικονομικά Μέτρα που περιείχαν, υπήρξαν πλήρως ατελέσφορες, αφού αποσκοπούσαν μόνο στη διασφάλιση των πρόσκαιρων συμφερόντων των πιστωτών, για τα δυσθεώρητα Δάνεια των εκατοντάδων δις ευρώ, απ’ τις χώρες του Ευρώ και του Δ.Ν.Τ.. Μέτρα, με αυστηρότατους όρους επιτήρησης, με «εσωτερική υποτίμηση» και με πολιτικές λιτότητας, που τις ονόμασαν «μεταρρυθμίσεις». Ενώ αυτές, εξαντλούνταν, κυρίως, στην αιματηρή εισοδηματική πολιτική, στους μισθούς, στις συντάξεις και στη φοροεισπρακτική αφαίμαξη, υπό την άμεση επίβλεψη της διαβόητης «Τρόικα».

Ωστόσο, τα Μνημόνια αυτά, απέτυχαν οικτρά. Όπως, ήδη αποτυγχάνει, επίσης και το -ανομολόγητο- «4ο Μνημόνιο», που εκτείνεται ως το 2060. Με τη νέα φοροληστεία, με τα πρωτογενή πλεονάσματα, του 3,5% & 2,2%, μέχρι το 2059, με τη χρόνια Αποεπένδυση -που υποβοηθά και το «Κ.Α.Σ.»- με την ατιθάσευτη ανεργία και την εξαθλίωση του μισού πληθυσμού, τουλάχιστον, με το Δημόσιο Χρέος, στο 190% του Α.Ε.Π., με υποχρεώσεις πλήρους εποπτείας, μα και παράδοσης του εθνικού μας πλούτου, έως το 2100. Αλλά και χωρίς Τραπεζικό Σύστημα κι άλλα, επιβαρυντικά, παρόμοια, που -περισσότερο από ποτέ άλλοτε- μας εισάγουν «σε μια σπείρα θανάτου» -σύμφωνα με την ορολογία του G. Soros- κι απειλούν πια, να μας αφανίσουν πρόωρα…

Αντί κάθαρσης τα μνημόνια αύξησαν την διαφθορά

Κοινή είναι η πεποίθηση πως, η συγκλονιστική οικονομική κρίση του 2009, με τη σωρευτική επιβάρυνση κι αυτής του 2008, αλλά και με τις άστοχες κι άθλιες μεθόδους θεραπείας που εφαρμόστηκαν, εγκλώβισαν -χωρίς ελπίδα διαφυγής- την ελληνική οικονομία, σε μια παγίδα παρατεταμένης οικονομικής αφαίμαξης και στη χειρότερη κρίση στην ιστορία της. Για την αντιμετώπισή της, ωστόσο, τόσο οι διεθνείς πιστωτές μας, όσο κι οι εγχώριοι διαπρύσιοι προπαγανδιστές των Μνημονίων -τα οποία, εννιά χρόνια τώρα εφαρμόζονται- υποδείκνυαν κι επέβαλαν, τη διαδικασία μιας -χωρίς αντίκρισμα- «μνημονιακής κάθαρσης». Ισχυρίζονταν, δηλαδή, ότι: η υπέρβαση της αδυσώπητης κρίσης -για την οποία, σημαντικότερος υπεύθυνος παράγοντας, εθεωρείτο η εκτεταμένη διαφθορά, που προϋπήρχε- έθετε ως προϋπόθεση, την μετάβασή μας σε έναν νέο «ενάρετο κύκλο» οικονομικής λειτουργίας. Μας έλεγαν -σε γενικές γραμμές- πως: «θα ήταν μια σκληρή, μα απαραίτητη «καθαρτήρια» διαδικασία, που θα λειτουργούσε ως το αναγκαίο φάρμακο, στην απαιτούμενη θεραπευτική αγωγή, για πάταξη της πολυπλόκαμης διαφθοράς και για την έξοδό μας απ’ την κρίση».

Όμως, μαζί με τις βάναυσες και βασανιστικές οδύνες, στην εφαρμογή των Μνημονίων, είχαμε και τις συνεχείς αστοχίες των σύντομων προβλέψεών τους, για έξοδο απ’ την κρίση, καθώς και τις λοιπές αβλεψίες, που έφεραν τα αλλεπάλληλα Μνημόνιά τους. Τα οποία και κατέληξαν, σε διαρκείς μεταθέσεις των προβλεπόμενων χρόνων εξόδου μας απ’ την κρίση και σε διαρκώς άκαρπες εκπνοές των προθεσμιών, όσων παρήλθαν, ως αναιδείς κι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις τους. Πλην εκείνης της προθεσμίας -που εκκρεμεί ακόμα- για το 2060, με το ανομολόγητο «4ο Μνημόνιο». Έτσι, βρεθήκαμε σε μια ατελεύτητη πορεία, βαθέματος και της κρίσης, μα και της διαφθοράς, που -υποτίθεται- πως την προκαλεί. Ενώ, οι ισχυρισμοί τους αυτοί, συνιστούν και σηματοδοτούν, το πιο φθαρμένο τους Αφήγημα και συγκροτούν το κύριο εργαλείο τους, για την προαγωγή εκείνων των ψευδών προσδοκιών, που εκμεταλλεύονται την σύγχυση, ενώ καλλιεργούν την πιο Μεγάλη Απάτη, για τη λαφυραγώγηση της πρόσκαιρης εξουσίας τους. Αφού, όλοι οι δείκτες της διαφθοράς και των αθέμιτων πρακτικών, στην Ελλάδα, αντί να περιορίζονται, αυξάνονται μέσα στην κρίση, η οποία κρίση, επίσης, επαυξάνεται ολοένα, όπως καταδείξαμε προηγουμένως. Αλλά εδώ, αναφερόμαστε σε όλο το εύρος της διαφθοράς, που δεν σταματά σε αυτή του πολιτικού συστήματος, του πολιτικού του προσωπικού ή της οικονομικής μας ολιγαρχίας, αλλά και γενικότερα. Αναφερόμαστε στη διαφθορά που εκτείνεται: από την παραοικονομία, τη φοροδιαφυγή και την εισφοροδιαφυγή, την μικροδιαφθορά κάθε τύπου και μορφής, ως και τη διογκούμενη παραβατικότητα, την ανομία και την παραγόμενη -εξ αυτής- ανασφάλεια και την κάθε είδους εκμετάλλευσή της από τους επιτήδειους.

Φαινόμενα, δηλαδή, τα οποία, ως προβλήματα, εχθρεύονται τις επενδύσεις. Μέχρι και τη δυναμική, πλέον, εκείνη διαφθορά, της εκτεταμένης ανομίας, αλλά και της αυτόνομης, δήθεν ακτιβιστικής δράσης, των αυτόκλητων προστατών της κοινωνίας και της κοινωνικής αυτοδικίας. Φαινόμενα και καταστάσεις οι οποίες, βρίσκονται, πλέον, σε συντονισμό και συνέργεια, με το κοινό και το οργανωμένο έγκλημα. Μια διαφθορά, ακριβώς, που αναφέρεται, στη τυφλή, μα πολύ διαδεδομένη λογική, της μεγιστοποίησης του στενού προσωπικού μας οφέλους, με κάθε τρόπο… Μια “σύγχρονα πρωτόγονη λογική“, δηλαδή, που μας ζημιώνει όλους μας, μακροπρόθεσμα, καθώς μας απαξιώνει κιόλας, είτε ως ηθικές προσωπικότητες και αξίες, είτε κι ως κοινωνία, είτε κι ως ανθρώπινες συλλογικότητες, στο τέλος, τέλος. Άλλωστε, ακόμα και σήμερα, τα Greek Statistics, που απέκρυπταν τα διαχειριστικά μας ελλείμματα για πολύ καιρό και τα οποία, ο ξένος τύπος τα θεωρούσε ως εμβληματικές ενδείξεις, μα και χαρακτηριστικά παραδείγματα, της εκτεταμένης διαφθοράς στη χώρα μας, κατά την έναρξη των Μνημονίων, όχι μόνο εξακολουθούν να φιλοτεχνούνται ακόμα, απ’ τους νεότερους Ταγούς μας, αλλά κι αναβαθμίστηκαν ήδη, αλλάζοντας μορφή. Κι ενώ αυτά, τα πρώτα Greek Statistics, προορίζονταν για «εξωτερική κατανάλωση» (των κουτόΦραγκων, υποτίθεται), τώρα αναβαθμίστηκαν σε Fake News, για την «εσωτερική» παρόμοια κατανάλωση. Έτσι που, μαζί με την -δήθεν- κατάργηση των Μνημονίων, στην κατάρτιση του Κρατικού μας Προϋπολογισμού, 2019, να εμφανίζεται η εξής πρωτοφανής «καινοτομία κατάργησης». Καταργήθηκαν στον Προϋπολογισμό του 2019, όλοι οι πίνακες, οι αριθμοδείκτες κι οι σχετικές παράμετροι, των στοιχείων εκείνων που μαρτυρούσαν κι αποκάλυπταν -που όμως υπήρχαν στους προηγούμενους- τη σχέση: των άμεσων, προς τους έμμεσους φόρους, καθώς και τις τάσεις για τη διαχρονική τους εξέλιξη. Προκειμένου, ως φαίνεται, να καταφέρουν να αποκρύψουν τις δυσμενείς εντυπώσεις, απ’ τις φορομπηχτικές εξελίξεις, μεγάλης επέκτασης των αντιλαϊκών κι άδικων έμμεσων φόρων, σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και να συγκαλύψουν την μεγάλη, επίσης, αύξηση της ανισοβαρούς -στην άμεση φορολογία- επιβάρυνσης, των μισθωτών, των συνταξιούχων, των οικογενειών με παιδιά, μα και των επιχειρήσεων, όπως αποκαλύπτουν κι οι τελευταίες εκθέσεις, καταπέλτες: του Ο.Ο.Σ.Α., του Δ.Ν.Τ., της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Τράπεζας της Ελλάδας.

Στη θέση, των στοιχείων και παραμέτρων των παλιότερων Προϋπολογισμών, υπάρχουν τώρα άλλοι, διάφοροι, σκόρπιοι κι αταξινόμητοι λογαριασμοί, που παραθέτουν για ξεκάρφωμα, όπως είναι: οι «φόροι συναλλαγών», οι «φόροι κατανάλωσης», οι «φόροι πετρελαίου», «καπνού» κ.λπ.. Αλλά, ομαδοποιημένα στοιχεία εκεί και χρήσιμοι «αριθμοδείκτες», δεν υπάρχουν. Κι αντί για: «Ένα απλό και δίκαιο φορολογικό σύστημα», όπως υποσχέθηκε κι ο σημερινός Πρωθυπουργός, από το 2015, «με φορολογική ελάφρυνση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων, με κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κι αντικατάστασής του από το φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας…», είχαμε τη διατήρηση και επέκταση των προηγούμενων και την επαύξηση της συνολικής φορολόγησης. Μια τέτοια επαύξηση της φορολογίας, που καθιστά την οικονομία μας, περισσότερο «κρατικιστική» από ποτέ άλλοτε και σε ποσοστό, μάλιστα, που υπερβαίνει -στη συμμετοχή της κρατικής υπόστασης στην συνολική οικονομία της χώρας- ακόμα και τις πιο ανεπτυγμένες, οικονομικά, χώρες. Εκείνες που μπορούν να υποστηρίξουν μια τόσο αυξημένη συμμετοχή του Δημόσιου τομέα, στη συνολική οικονομική τους δραστηριότητα. Μα ταυτόχρονα, παρά την υπερφορολόγηση αυτή, είχαμε ένα διαρκώς μειούμενο, έως κι απαράδεκτο, επίπεδο παροχών κι ανταποδοτικών υπηρεσιών του κράτους προς τον πολίτη. Ας συνεκτιμήσει κανείς ότι, η υπερφορολόγηση αυτή, πραγματοποιείται σε μια διαρκώς συρρικνούμενη φορολογική βάση και σε χρονική φάση εξάντλησης της φοροδοτικής ικανότητας των ήδη φορολογούμενων Ελλήνων. Με προφανή συνέπεια, τόσο την αποφασιστική ανάσχεση της απαραίτητης οικονομικής μας ανάπτυξης, όσο και την ταχεία συρρίκνωση της λεγόμενης Μεσαίας Τάξης, με τη δημιουργία ενός θηριώδους υπερπλεονάσματος, για τη λαϊκίστικη διαχείριση μιας ψηφοθηρικής επιδοματικής πολιτικής. Στο μεταξύ. Λόγω ανεπάρκειας, ανικανότητας ή και διαφθοράς, μέρους του προσωπικού του φοροεισπρακτικού μας μηχανισμού, περισσότερο και απ’ το 45% των «υπόχρεων φόρου στη χώρα μας, εξακολουθούν να τίθεται εκτός οποιασδήποτε φορολογικής βάσης», για τον υπολογισμό του αναλογούντος φόρου τους. Έτσι που, ο μισός ενεργός πληθυσμός, καταφέρνει να εξαιρείται και να αποφεύγει την οποιαδήποτε φορολογική συνεισφορά του, στην άμεση φορολογία. Ενώ, ταυτόχρονα, η ίδια αυτή κατηγορία, μπορεί να εξασφαλίζει δικαιώματα άδικης απόσπασης επιδομάτων κοινωνικής αλληλεγγύης και κοινωνικής μέριμνας αναξιοπαθούντων.

Εξάλλου, τη συνεχιζόμενη αύξηση των δεικτών της διαφθοράς, στη χώρα μας, την καταμαρτυρά και καταγράφει κι η Έκθεση της “Διεθνούς Διαφάνειας“, που δόθηκε στη δημοσιότητα. Στην “Έκθεση” αυτή, κατατάσσονται οι υπό εξέταση χώρες, σε μια κλίμακα, από τις πλέον διαφανείς, προς τις περισσότερο διεφθαρμένες, σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από διεθνείς οργανισμούς, ένας των οποίων είναι και η “Παγκόσμια Τράπεζα“. Στην ίδια πάντα “Έκθεση“, η Ελλάδα, που το 2016, κατατάσσοταν στην 58η θέση, για το 2017, κατρακυλά στην 69η θέση του σχετικού πίνακα. Ενώ και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, η χώρα μας είναι η δεύτερη πιο διεφθαρμένη χώρα, μετά τη Βουλγαρία. Δεν είναι καθόλου παράξενο που η αποδιδόμενη, από διεθνείς οργανισμούς, στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, διαφθορά, δείχνει να αυξάνεται σε Αφρικανικά, επίπεδα. Πολύ δε περισσότερο αφού, ακόμα κι ο κυνικός φιλόσοφος, ΔΙΟΓΕΝΗΣ, το είχε προείπει, λέγοντας το: «Πενία τέχνας κατεργάζεται». Άλλωστε και στην εποχή της αιματηρής λιτότητας και της δυσθεώρατης ανεργίας, των “Μνημονίων”, η περισσότερο προσφερόμενη απασχόληση -εκτός απ’ την μετανάστευση των νέων μας- είναι, ίσως, “η τέχνη της παγαποντιάς“, κάθε είδους, μεγέθους και ποιότητας… Αποτελεί αντικειμενική διαπίστωση, όμως, πως: Μαζί με τα Μνημόνια, την αύξηση της “Πενίας” και την αύξηση της διαφθοράς, στη χώρα μας, ιδιαίτερα στα χρόνια των Μνημονίων, είχαμε αύξηση και της ανισότητας, η οποία πιστοποιείται κι απ’ τα εξής στοιχεία: α) μεγάλωσε ο ελληνικός “δείκτης GINI” (δείκτης που μετρά τον βαθμό ανισοκατανομής των εισοδημάτων), β) αυξήθηκε το ποσοστό του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω και από το νέο κατώτερο “όριο φτώχειας“, το οποίο, από το 24% που ήταν το 2009, ανήλθε στο 34% το 2015 και άγγιξε το: 40%, το 2018, γ) το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού -το 2015, έναντι του 2014- αύξησε την απόσταση που το χώριζε, από το φτωχότερο 10% του πληθυσμού, κατά 9,6%, ενώ συνεχίζεται και βαθαίνει το εισοδηματικό τους χάσμα ακόμα και σήμερα.

Όσον αφορά στη σημειωθείσα επέκταση της παραοικονομίας. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα επέκτασης του παρεμπορίου και της πλημμυρίδας των “μαϊμού” προϊόντων (κατάσταση η οποία, εκτός άλλων, γίνεται και κυρίαρχο στοιχείο ελκυστικότητας στην πρόσκληση, σε νέους οικονομικούς μετανάστες. Ενδεικτικό, εξάλλου, είναι και το συμπέρασμα της έρευνας, που παρήγγειλε, σε επιστημονική εταιρία, η “Ένωση Μικροπωλητών και Περιπτερούχων“, η οποία κατέληξε στο ότι: «η επέκταση της διακίνησης του “λαθραίου τσιγάρου”, συνέβαλε στην απώλεια 50.000 θέσεων εργασίας στο κλάδο τους και στην απώλεια εσόδων, για το ελληνικό δημόσιο, της τάξης του ενός και πλέον, δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως»…

Και με συγκριτικό μέγεθος τον ακόλουθο συνειρμό μας, λέμε κι εμείς το εξής: «Όταν ο έλεγχος της “λίστας Λαγκάρτ”, έχει αποδώσει μόλις 84 εκατομμύρια ευρώ, τότε, ποιά είναι κι η βαρύτητά της, μπροστά στο βάρος που έχει το “λαθραίο τσιγάρο” και μόνο αυτό;;;». Ταυτόχρονα, τα πολλαπλασίως ανάλογα φαίνεται πως συμβαίνουν και στη φορολογία των καυσίμων. Όπου, ο Νόμος του 2012, για την εφαρμογή του συστήματος “Εισροών – Εκροών“, στα “πρατήρια υγρών καυσίμων” της χώρας, «υλοποιήθηκε» -υποτίθεται- μόλις το 2015. Και μόνο, αφού έγινε γνωστό το γεγονός, ότι:«αυτό το προαναφερθέν σύστημα “Εισροών – Εκροών” στα πρατήρια καυσίμων, δεν μπορούσε να λειτουργήσει, τελικά, επειδή δεν ανταποκρινόταν, τεχνικά, ο κεντρικός “Σέρβερ”!!! (σικ)». Αλλά, ας μην ξεχνιόμαστε. Δεν συνιστά καμιά τρομερή αποκάλυψη, το γεγονός πως: το σκάνδαλο με NOVARTIS, ούτε το μεγαλύτερο, ούτε το πιο χειροπιαστό ήταν ή εξακολουθεί να είναι… Αλλά αυτό, συνεχίζεται, στην ίδια -σε γενικές γραμμές- έκταση και με το ίδιο ζημιωτικό -για την οικονομία, την κοινωνία και τη Δημόσια Υγεία– τρόπο, ο οποίος λειτουργεί ως το αποτέλεσμα, στο συνεχιζόμενο καθεστώς της «προκλητής ζήτησης των υπηρεσιών υγείας», του χύδην συστήματος υγείας και της πολλαπλώς επιζήμιας κατάστασης που επικρατεί στο φάρμακο, με την ανομία της «πολυφαρμακίας».

Αλλά, πέρα κι απ’ αυτό της NOVARTIS. Το άλλο σκάνδαλο, όπως είναι κι εκείνο της Γερμανικής TUI, σε βάρος του ελληνικού τουρισμού, συνεχίζεται κι επεκτείνεται, απρόσκοπτα και με ακατανόητη την αδιαφορία αντιμετώπισής του από τους αρμόδιους. Παρ’ ότι κι αυτό, ως σκάνδαλο, υπερέχει -καταφανώς, μέχρι στιγμής- παντός άλλου, τουλάχιστον στον ελληνικό χώρο κ.ο.κ.. Ας σημειωθεί, σχετικά εδώ πως στις ασκούμενες, συχνά, αθέμιτες πρακτικές του οικονομικού ανταγωνισμού:
Τα μεν ολιγοπώλια, αυξάνουν, δραματικά, τις τιμές (όπως π.χ.: στην περίπτωση της Novartis)!
Τα δε ολιγοψώνια, τις μειώνουν, εξοντωτικά (όπως π.χ.: στην περίπτωση της TUI)!!!

Υπό τις συνθήκες αυτές, μας έρχεται -συνειρμικά- στο νου και το σλόγκαν του Τενγκ Σιάο Πιγκ, που έλεγε πως: «Άσπρη γάτα ή κόκκινη γάτα, καλή είν’ αυτή που πιάνει ποντίκια»…

Και για να αναγνωρίσουμε και κάτι θετικό. Η μόνη προσωρινή βελτίωση που σημειώθηκε ποτέ, σ’ όλη αυτή την Μνημονιακή περίοδο, ήταν αυτή στο ύψος των τραπεζικών μας καταθέσεων -που ανάστρεψε -έστω και προσωρινά- τη συνεχή μείωση και πτώση τους. Ήταν το απρόβλεπτο αποτέλεσμα που είχε η ψήφιση -και ιδίως η εφαρμογή- του “Νόμου Αποσυμφόρησης των Φυλακών”, του “Νόμου Παρασκευόπουλου“. Ήταν, ίσως, το μόνο -κατά λάθος- “Μέτρο, υπέρ των βαρυποινιτών“, που “δούλεψε” κι ως “αναπτυξιακό” και λειτούργησε υπέρ της προσωρινής -έστω- ανάσχεσης της πτώσης των τραπεζικών καταθέσεων, ακόμα και χωρίς την επίγνωση των συντακτών του γι’ αυτό. Άλλωστε αυτά, συνέπεσαν και χρονικά, με την εφαρμογή του Νόμου, η οποία εξώθησε στην μεταφορά και των τελευταίων χρημάτων, των πολιτών: απ’ τα στρώματα, στις τράπεζες. Απ’ τον εύλογο κι άμεσο φόβο, της απώλειας των -κατ’ οίκο φύλαξης- αποταμιεύσεών τους, λόγω της έξαρσης των ληστειών, την οποία προκάλεσε -ως παράπλευρη συνέπεια- ο «Νόμος Παρασκευόπουλου»! (“Ουδέν κακόν, αμιγές καλού”…)!

  •  
    256
    Shares
  •  
  •  
  • 256
  •