Από τους Αγανακτισμένους στα Κίτρινα Γιλέκα: Ερχεται το γκρέμισμα της παγκοσμιοποίησης;

Του Κωνσταντίνου Παπαδόπουλου

Την ώρα που ξεκινώ να γράψω αυτό το άρθρο, μόλις έχω διαβάσει την απόφαση των Κίτρινων Γιλέκων να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις παρά την κίνηση του Μακρόν να παγώσει για ένα εξάμηνο τους φόρους που στάθηκαν η αφορμή για το κίνημα τους. Τα Κίτρινα Γιλέκα θέλουν πλέον οριστική κατάργηση των φόρων καθώς και αυξήσεις σε κατώτερους μισθούς και συντάξεις. Οι πάντα μαχητικοί Γάλλοι αγρότες αποφάσισαν να κατέβουν στους δρόμους μαζί με τα Γιλέκα ενώ παράλληλα το μήνυμα της εξέγερσης αρχίζει να μεταδίδεται σε σχολεία και πανεπιστήμια.

Το πόσο μακριά θα φτάσει αυτό το κίνημα θα φανεί το επόμενο καυτό διάστημα. Μέχρι τώρα πάντως έχουν ταρακουνήσει όλη την ΕΕ, έχουν συντρίψει τη δημοτικότητα του Μακρόν ενώ έχουν μαζί τους πάνω από το 80% του γαλλικού λαού σύμφωνα με δημοσκοπήσεις. Απίστευτη επιτυχία για ένα κίνημα που δεν είχε καμιά υποστήριξη από τα γαλλικά κόμματα και τα εργατικά συνδικάτα ενώ συκοφαντήθηκε αρχικά και σαν ακροδεξιό από τον τύπο (μεθόδευση του Μακρόν). Με τη δημοσίευση όμως των 42 αιτημάτων του, η κατηγορία κατέρρευσε. Όλα τα αιτήματα παρέπεμπαν σε αμεσοδημοκρατία, σε κοινωνική δικαιοσύνη και σε ανακούφιση των ασθενέστερων στρωμάτων.

Σε αυτό το άρθρο θέλω να υπενθυμίσω τα προηγούμενα ευρωσκεπτικιστικά κινήματα στην ΕΕ για να φανεί η σύνδεση ανάμεσα σε αυτά και στα Κίτρινα Γιλέκα. Μακάρι τα Γιλέκα να ολοκληρώσουν το έργο που άφησαν ατελείωτο οι ακτιβιστές “πρόγονοι” τους.

Η ιστορία των κινημάτων

Το πρώτο κίνημα που συντάραξε την ΕΕ εμφανίστηκε στη Γένοβα και ήταν κατά της παγκοσμιοποίησης. Στις 20-21 Ιουλίου του 2001, 300.000 διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη σύνοδο της G-8 με κεντρικό σύνθημα: “Είσαστε 8 και είμαστε 6 δισεκατομμύρια“. Παρότι η αστυνομία του Μπερλουσκόνι επιτέθηκε με μανία στους διαδηλωτές σκοτώνοντας το νεαρό Κάρλο Τζουλιάνι και τραυματίζοντας εκατοντάδες, το κίνημα δεν υποχώρησε. Πολλές μαζικές διαδηλώσεις οργανώθηκαν στην Ιταλία κατά της αντιλαικής πολιτικής της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι όπως και πανευρωπαικά το 2003 σαν διαμαρτυρία για τον πόλεμο των Μπους και Μπλερ στο Ιράκ.

Τα επόμενα χρόνια μετά τη Γένοβα κυριάρχησε ο ευρωσκεπτικισμός στην ΕΕ. Πρώτα εκδηλώθηκε στο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου του 2003 με το οποίο οι Σουηδοί αρνήθηκαν την υιοθέτηση του ευρώ με ποσοστό 56%. Ένα δημοψήφισμα που ψαλίδισε τα όνειρα του Βρετανού πρωθυπουργού Τόνυ Μπλερ να πείσει τους συμπολίτες του να εγκαταλείψουν την στερλίνα. Ακολούθησε το διπλό όχι στο Σύνταγμα της ΕΕ πρώτα στο δημοψήφισμα της Γαλλίας το Μάιο του 2005 και αμέσως μετά στο δημοψήφισμα της Ολλανδίας τον Ιούνιο.

Θα ακολουθήσει η οικονομική κρίση του 2008 που θα πλήξει τις ασθενέστερες ευρωπαϊκές χώρες και ειδικά αυτές του Νότου. Στην Ισπανία το 2010, η κυβέρνηση Θαπατέρο θα ανακοινώσει μέτρα λιτότητας ισοδύναμα με το 1,5% του ΑΕΠ. Η ανεργία θα εκτιναχτεί στο 21% και η λαική αντίδραση θα ξεσπάσει στις 15 Μαίου του 2011 με το κίνημα των Αγανακτισμένων (Los Indignados). Οκτώ εκατομμύρια Ισπανών θα συμμετέχουν στις διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις.

Το κίνημα των Αγανακτισμένων

Στις 25 Μαίου θα έρθει η ώρα των Αγανακτισμένων στην Ελλάδα σαν κοινωνική έκρηξη απέναντι στο μνημόνιο. Η πλατεία Συντάγματος θα καταληφθεί και καθημερινές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα θα ακολουθήσουν. Ταυτόχρονα οι διαδηλωτές συγκεντρώνονται στο Λευκό Πύργο και σε άλλες πόλεις της χώρας. Τους επόμενους μήνες τρεις μεγάλες διαδηλώσεις στην Αθήνα θα ξεπεράσουν τις 500.000 κόσμου. Το κίνημα θα υποχωρήσει μετά το Νοέμβριο και αφού τους δύο τελευταίους μήνες δέχτηκαν οι διαδηλωτές πολλούς τόνους χημικών. Οι Έλληνες Αγανακτισμένοι κατάφεραν ωστόσο να βγάλουν λίγα χρόνια αργότερα κυβέρνηση τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενώ οι Ισπανοί δεν κατάφεραν να αναδείξουν κυβέρνηση τους Podemos του Πάμπλο Ιγκλέσιας.

Τα κινήματα των Ισπανών και των Ελλήνων Αγανακτισμένων υπήρξαν μάλιστα η έμπνευση για το κίνημα Occupy Wall Street το οποίο ξεκίνησε στις 17 Σεπτέμβριου του 2011 με διαδήλωση μπροστά στη Wall Street. Το κίνημα αφού άντεξε για τρεις μήνες υποχώρησε μόνο μετά από 4000 συλλήψεις διαδηλωτών και κατάχρηση αστυνομικής βίας.

Μετά το συγκλονιστικό 2011 το επόμενο ραντεβού των κινημάτων στην Ευρώπη πραγματοποιήθηκε το 2016. Οι Αγανακτισμένοι της Γαλλίας η αλλιώς κίνημα Νuit Debout (Όλη τη νύχτα στο πόδι) ξεκίνησαν στις 31 Μαρτίου με μια ολονύκτια καθιστική διαμαρτυρία στο Παρίσι ενάντια στον αντιεργατικό νόμο που ήθελε να περάσει η κυβέρνηση Ολάντ. Οι διαδηλωτές ήρθαν και τις επόμενες νύχτες ενώ εκατομμύρια συμμετείχαν σε αντικυβερνητικές συγκεντρώσεις  τους επόμενους μήνες. Οι Γάλλοι Αγανακτισμένοι δεν δίστασαν να στήσουν οδοφράγματα απέναντι στις αστυνομικές δυνάμεις στις μεγαλύτερες εξεγέρσεις στη Γαλλία μετά το Μάη του 1968. Οι διαδηλώσεις μάλιστα ξεπέρασαν τα σύνορα της Γαλλίας και επεκτάθηκαν στο Βέλγιο, στην Ισπανία και τη Γερμανία.

Συμπέρασμα

Να λοιπόν που οι Γάλλοι Αγανακτισμένοι του 2016 έδωσαν τη σκυτάλη στα Κίτρινα Γιλέκα του 2018. Μένει να δούμε αν η εξέγερση τους θα βρει ανταπόκριση και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Κι ακόμη αν τα Γιλέκα δημιουργήσουν δικό τους πολιτικό φορέα πως θα ανταποκριθούν σε μια τέτοια πρόταση  οι Γάλλοι που έχουν διαγράψει τον Μακρόν αλλά και δεν εμπιστεύονται την Λεπέν.

 

  •  
    4
    Shares
  •  
  •  
  • 4
  •