Κ. Πάντα: Πώς η παγκοσμιοποίηση κατέστρεψε ΗΠΑ, και πώς ο Τράμπ ανοίγει ξανά τον δρόμο στην ελπίδα

Η μικρή παράγραφος που κάνει όλη τη διαφορά για τις ΗΠΑ όταν υπέγραφαν την συμφωνία με τον Οργανισμό Παγκόσμιου εμπορίου WTO (ΠΟΕ), ήταν η κάτωθι:

»The WTO Agreements do not and will not:
preclude the United States from establishing and maintaining its own laws;
impair the effective enforcement of U.S. laws, including laws to combat unfair imports; or
limit the ability of the United States to set our environmental, labor, health, and safety standards at the level we consider appropriate*.»

Και σε μετάφραση:
»Οι συμφωνίες ΠΟΕ δεν έχουν και δεν θα εμποδίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να θεσπίσουν και να διατηρήσουν τους δικούς τους νόμους , δέν θα περιορίσουν την αποτελεσματική επιβολή της νομοθεσίας των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των νόμων για την καταπολέμηση των αθέμιτων εισαγωγών, ή θα περιορίσουν την ικανότητα των Ηνωμένων Πολιτειών να θέσουμε τα πρότυπα για το περιβάλλον, την εργασία, την υγεία και την ασφάλεια στο επίπεδο που εμείς θεωρούμε κατάλληλο….»

(Πρόθεση των ΗΠΑ για τον ΠΟΕ):

»The decision of the United States to negotiate voluntarily and enter into an agreement that expands trade and creates jobs is an exercise of sovereignty, not a surrender of it. In today’s world, this makes us an effective international player*».

»Σε μετάφραση: Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να διαπραγματευθούν οικειοθελώς και να συνάψουν μια συμφωνία που επεκτείνει το εμπόριο και δημιουργεί θέσεις εργασίας είναι μια άσκηση κυριαρχίας και όχι παράδοση της. Στον σημερινό κόσμο αυτό μας κάνει αποτελεσματικό διεθνή παίκτη.»

Τι σημαίνουν αυτά
Αυτό ήταν τότε, ε λοιπόν τώρα τα πράγματα άλλαξαν για τις ΗΠΑ & σταδιακά για όλο τον κόσμο.
Τα παραπάνω τα γνωρίζουν & οι Ευρωπαίοι που με κυρίαρχη την Γερμανία ωφελήθηκαν τα μάλα & η Κίνα & οι λοιποί αναπτυσσόμενοι, ασχέτως αν κραυγάζουν υποκριτικά τώρα για την επιβολή των πρώτων δασμών στο αλουμίνιο & τον χάλυβα. Για όποιον δεν κατάλαβε, αυτό είναι μόνο η αρχή.

Ο Τράμπ εξετάζει κάθε πτυχή της παραγωγικότητας των ΗΠΑ μεμονωμένα & χτυπά χειρουργικά, αδιαφορώντας ποιόν βλάπτει παρά έξω, όπως θα έκανε κάθε σοβαρός επιχειρηματίας για την επιχείρησή του, η κάθε σοβαρός πολιτικός για τη χώρα του. Γιατί δυστυχώς για πολλούς δεν διαθέτει την στόφα του γνωστού επαγγελματία πολιτικού, όντας ο ίδιος επιχειρηματίας & είναι φυσικό να τον αντιμετωπίζουν οι άλλοι περίπου σαν εξωγήινο.

Η αλήθεια είναι ότι η παγκοσμιοποίηση ζήμιωσε τις ΗΠΑ ως κράτος, με εκατομμύρια θέσεις εργασίας χαμένες, με κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων & εργοστασίων, εξασθένισε πολύ την ανταγωνιστικότητα τους ωφελώντας μόλις ελάχιστες πολυεθνικές, που όμως ούτε αντίστοιχες θέσεις εργασίας παρέχουν δραστηριοποιούμενες σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους, ούτε φορολογικά ωφελούν αφού φορολογούνται κυρίως σε εξωτικούς παραδείσους, ούτε κεφαλαιακά η επενδυτικά, κρατώντας τα κεφάλαιά τους εκτός ΗΠΑ.
Μόνο ο τομέας της μεταποίησης στη χώρα ως παράδειγμα, έχει εξαφανίσει έξι εκατομμύρια θέσεις εργασίας μεταξύ 1999 και 2011, σύμφωνα με το Γραφείο Στατιστικών Εργασίας, που ναι μεν δεν οφείλονται όλες στην παγκοσμιοποίηση, λόγω αυτοματοποίησης, αλλά ενα περίπου 70%.

Δεν ήταν τυχαία η εκτελεστική εντολή που αποσύρθηκε από τη συμφωνία των 12 μερών για τη σύμπραξη μεταξύ των δύο χωρών (ΗΠΑ-Κίνα), με στόχο την εμβάθυνση των οικονομικών δεσμών μεταξύ των δώδεκα χωρών που συνορεύουν με τον Ειρηνικό Ωκεανό ως μία από τις πρώτες πράξεις του Τράμπ, ούτε ο επαναπροσδιορισμός με συστηματική κατάργηση όλων των παγκόσμιων συμφωνιών των ΗΠΑ.
Και εκεί ακριβώς στοχεύει το νέο φορολογικό νομοσχέδιο ως συμπλήρωμα στο όλο σκηνικό, που αποτελεί ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο επανεπενδύσεων ιδίων επιχειρηματικών κεφαλαίων με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές & απαλλαγές.

Με τούτα και με τ’άλλα, το ετήσιο εμπορικό ισοζύγιο των ΗΠΑ έφτασε να χτυπάει σε ελλείμματα το ενα ρεκόρ μετά το άλλο αγγίζοντας για το 2017 τα -800 δις δολ.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ο δεύτερος εμπορικός εταίρος της Κίνας μετά την ΕΕ, αγοράζουν περίπου το 20% των κινεζικών εξαγωγών, αλλά με την πολιτική τους ως τώρα, επιτρέπουν στο Πεκίνο να πραγματοποιήσει πλεονάσματα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που αντισταθμίζουν τα ελλείμματά του με άλλους εταίρους.
Το 2016, η Κίνα εξήγαγε αγαθά αξίας 2,80 δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες για κάθε 1 δολάριο αμερικανικών αγαθών που αγόρασε, σύμφωνα με στοιχεία της Κίνας.
Το εμπορικό πλεόνασμα των 276 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν ίσο με το 65% του παγκόσμιου συνόλου. Το 2017 έφτασε τα 288 δις δολ.
Αν προσθέσουμε περί τα 200 δις δολ εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ με την Ευρώπη, αντιλαμβάνεται κανείς γιατί δεν μπορούν να συνεχίσουν έτσι.

Που οδήγησε η Παγκοσμιοποίηση τις χώρες και τον εργαζόμενο

Δεν υπήρξε πραγματική αύξηση του εισοδήματος των νοικοκυριών κατά την τελευταία δεκαετία στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία. Οι άνθρωποι δεν είναι ευχαριστημένοι και η παγκοσμιοποίηση δούλεψε κυρίως για τους αναπτυσσόμενους.

«Τα περισσότερα από τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης έχουν απολαύσει μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων σε κάθε χώρα ειδικά στις προηγμένες.
«Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχουν οφέλη για την παγκοσμιοποίηση – είναι σαφές ότι το ερώτημα είναι για το ποιος απολαμβάνει αυτά τα οφέλη», λέει ο Andrew Lang από το London School of Economics.

Ουτως η άλλως η καθίζηση του παγκόσμιου εμπορίου δείχνει τον δρόμο την αντιστροφής της παγκοσμιοποίησης.
Μεταξύ 1986 και 2008 το παγκόσμιο εμπόριο αυξήθηκε κατά μέσο όρο 6,5%, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου.
Μεταξύ του 2012 και του 2015, ο ρυθμός αυτός επιβραδύνθηκε σε 3,2% κατά μέσο όρο και μόλις κατά 1,7% το 2016.
Αυτή η επιβράδυνση είναι η μεγαλύτερη εμπορική στασιμότητα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ όλο λιγότερες παγκόσμιες συμφωνίες υπογράφονται (πίνακας 2).

Τα κράτη αυξάνουν σταδιακά τον προστατευτισμό τους
Ηρθε ο καιρός, για να μη πω ότι ήδη παρήλθε, η Γερμανοκρατούμενη Ευρώπη των 500 εκατ. ψυχών & η πλουσιότερη (ακόμη) αγορά του πλανήτη, να αλλάξει τρόπο σκέψης, να κοιτάξει τα του οίκου της & το πως μπορεί να γυρίσει το τιμόνι στην εσωτερική ανάπτυξη προστατεύοντας αντίστοιχα τα λιγότερο ισχυρά μέλη της με την δέουσα ανταποδοτικότητα μεσοπρόθεσμα, δίνοντας αντίστοιχα κίνητρα για επενδύσεις εντός.
Η συμμετοχή περί το 48% στο ΑΕΠ της Γερμανίας λόγω κερδών των παγκόσμιων εξαγωγών, δεν θα κρατήσει για πολύ ακόμη αν δεν δει έγκαιρα τα σημεία των καιρών, διότι οι ΗΠΑ δείχνοντας την τάση, δεν θα σταματήσουν εδώ.

Κατερίνα Πάντα

* https://www.iatp.org/…/America_and_the_World_Trade_Organization

  •  
    186
    Shares
  •  
  •  
  • 186
  •