Σκάνδαλο NOVARTIS, απο νομικής απόψεως: ο πέλεκυς πρέπει και μπορεί να είναι βαρύς

Του Στάθη Τσομίδη

Η παραπομπή της δικογραφίας στην Βουλή, για την διερεύνηση, τυχόν ,ποινικών ευθυνών, Υπουργών και τ. Πρωθυπουργών, στην γνωστή υπόθεση Novartis, μόνον ως κεραυνός εν αιθρία, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Όλοι οι έχοντες βασικές γνώσεις οικονομικών, εντός και εκτός Ελλάδας, από την πρώτη στιγμή που τα στατιστικά στοιχεία, έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο, παρατηρούσαν με δέος και σαρδόνιο χαμόγελο, την τρομακτική σπατάλη στον χώρο της υγείας. Αυτό το στατιστικό στοιχείο, ίσως, είναι άλλος ένας λόγος, για να εκστομίσει ο Πάγκαλος την χαρακτηριστική, και άκρως υβριστική φράση, “μαζί τα φάγαμε”. Και ο καθένας όμως, είτε ήταν δημόσιος υπάλληλος, είτε ελεύθερος επαγγελματίας, είτε ασφαλισμένος, είτε ανασφάλιστος, είχε γευθεί, άμεσα ή έμμεσα τα συμβαίνοντα στα Δημόσια Νοσοκομεία, τις Ιδιωτικές Κλινικές. Από τον κοινωνικό του περίγυρο, επίσης, με το επίπεδο διαβίωσης τόσο των γιατρών, όχι όλων βέβαια, αλλά και των Ιατρικών Επισκεπτών, όπως ονομάστηκαν οι πλασιέ φαρμάκων τα τελευταία χρόνια, φαινόταν ότι κάτι συνέβαινε και συμβαίνει ακόμη.

Πως διεξάγεται η κλοπή

Το πάρτι, φαίνεται, και είναι ,σε δύο επίπεδα. Το καθημερινό επίπεδο, που μεταφράζεται σε καθ’ υπόδειξη συνταγoγράφηση ,και άρα οικονομικά οφέλη , χιλιάδων ευρώ είτε σε είδος, επιστημονικά ταξίδια κ.λ.π., και σε δεύτερο, και πιο σημαντικό επίπεδο, στους φορείς άσκησης πολιτικής στο χώρο της υγείας, που ξεκινάει από μέλη επιτροπών προμηθειών και φτάνει στο ανώτατο δυνατό επίπεδο της πολιτικής ηγεσίας.

Πώς ξεκίνησε η έρευνα

Η έρευνα δεν ξεκίνησε, από την Ελλάδα, αλλά αναγκαστικά το ενδιαφέρον στράφηκε και σε αυτήν. Η επιτροπή κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ ερεύνησε την εταιρεία ,ανά τον κόσμο, λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού, και τεχνικών ,χρηματισμός, που αυτή εφάρμοσε σε εκτεταμένη κλίμακα. Βέβαια, και οι εισαγγελικές, ελληνικές αρχές, δεχόμενες καταγγελίες, ξεκίνησαν αυτόνομη έρευνα, που σε κάποια στιγμή, όχι μόνον διασταυρώθηκε με αυτή της Αμερικής, αλλά επετεύχθη ,αθόρυβα και νομότυπα, δικαστική συνδρομή και ανταλλαγή πληροφοριών, χωρίς ποτέ να χάσει την αυτονομία της.

Η παραίτηση της Εισαγγελέως Διαφθοράς

Η παραίτηση της αρμόδιας Εισαγγελέως διαφθοράς, λίγους μήνες πριν, συνδέθηκε ,όχι μάλλον άδικα ,με πιέσεις που δέχθηκε, χωρίς να προσδιορισθεί όμως από πού, και για ποιό λόγο. Η νέα υπεύθυνη Εισαγγελέας, όχι μόνον ταξίδευσε στις ΗΠΑ, αλλά και αξιοποίησε την πολύμηνη παρουσία κλιμακίου του FBI ,που εγκαταστάθηκε και διεξήγαγε έρευνα, για λογαριασμό των διωκτικών αρχών των ΗΠΑ.

Τα επιφωνήματα των πολιτικών που εμπλέκονται

Τα άναρθρα επιφωνήματα, των πολιτικών που προτείνονται, για να διερευνηθούν από την Δικαιοσύνη, στη Βουλή, επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο τρόπο, την πλήρη απαξία αυτών των πολιτικών προς την Δικαιοσύνη. Και περαιτέρω, δείχνει την ανασφάλεια, και τον πανικό που αρμόζει σ έναν ύποπτο τελέσεως παρανόμων πράξεων, και όχι σε πολιτικούς άνδρες που χειρίστηκαν την τύχη του ελληνικού λαού, σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές. Η προσπάθεια ταύτισης της δίωξης, με “κυβερνητικές εντολές” ή “υποδείξεις”, θίγει όχι μόνον τον θεσμό της Δικαιοσύνης, αλλά και προσωπικά τους φορείς της από την Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, μέχρι τον τελευταίο Ειρηνοδίκη, σε κάποιο ακριτικό Ειρηνοδικείο. Κανένας, Έλληνας πολίτης, όσο και αν τον “πνίγει το δίκαιό του”, δεν θα μπορούσε να εκφραστεί, όπως εκφράστηκαν, σε αποστροφές των λόγων τους ,πολλοί από τους “υπόπτους τελέσεως αδικημάτων Υπουργούς και Πρωθυπουργούς”.

Διαρροή δικογραφίας

Και βέβαια, σε αυτό το στάδιο, το πρώτο και κεφαλαιώδες ερώτημα είναι, γιατί και
πώς διέρρευσε η δικογραφία, σαν κομφετί σε κάθε μέσον επικοινωνίας? Ποιος ή ποιοι ευθύνονται για την διαρροή? Αφού ο κύκλος, των εχόντων την δυνατότητα να γνωρίζουν την δικογραφία είναι περιορισμένος, κλειστός, και εκ του νόμου αυτή είναι μυστική, στο στάδιο που βρίσκεται η διαδικασία. Αυτά τα ερωτήματα, πρέπει άμεσα, η Δικαιοσύνη να τα απαντήσει, ξεκινώντας, τις εκ του νόμου προβλεπόμενες έρευνες.

Ελλειψη ήθους και δεοντολογίας απο υπόπτους

Όμως οι “ύποπτοι”, όχι μόνον διέρρευσαν κομμάτια της δικογραφίας, αλλά προχώρησαν και σε χαρακτηρισμούς, ξεκινώντας από την έλλειψη σφραγίδας σε έγγραφο, Αθανασίου, και φτάνοντας στο ακραίο σημείο να “απειλούν” τους “προστατευόμενους μάρτυρες”, που μάλιστα, γρήγορα, τουλάχιστον ένας, αποκαλύφθηκε. Στο μεσοδιάστημα, ακούσαμε για παραγραφές, για “περίεργες επισκέψεις στον Άρειο Πάγο του Υπουργού Επικοινωνίας (Τζανακόπουλος), αλλά και για περίεργη “αποστολή της δικογραφίας στον Υπουργό Δικαιοσύνης και όχι στην Βουλή”. Δεν ακούσαμε κανέναν μέχρι σήμερα, ευθαρσώς, να δηλώσει, “ναι με κατηγορούν και θα προσέλθω στην δικαιοσύνη να υπερασπιστώ την θέση μου”. Αυτό δηλαδή, που ο μέσος πολίτης πράττει καθημερινά, όσο κι αν τον πνίγει το δίκιο του. Δεν ακούσαμε το “φθαρμένο», αλλά έχοντας δύναμη τεράστια, επιχείρημα “έχω εμπιστοσύνη στην Ελληνική Δικαιοσύνη ότι θα πράξη το καθήκον της”.

Οι αντιδράσεις των “υπόπτων», συνεχίζουν και είναι “πολιτικές”, κατά την γνώμη μου “(α)πολίτικες”, και επικίνδυνες, προσπαθώντας να ταυτίσουν την θέση τους ,με την πολιτική τους καριέρα, και γεμίζοντας τον δημόσιο λόγο με όρους δικονομικούς, που αφήνουν την αίσθηση στον μέσο πολίτη ,ότι “κάτι έγινε,….αλλά θα κουκουλωθεί”. Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα αυτών των τελευταίων ημερών, με την υπόθεση Novartis. Ύστερα από 9 χρόνια μνημονίων, το να μην δοθεί η δυνατότητα στην ελληνική δικαιοσύνη να διερευνήσει, αν και πού πήγαν δισεκατομμύρια ευρώ, είναι μία αποτυχία ολόκληρου του πολιτικού κόσμου.

Τι δείχνουν τα στοιχεία ως τώρα

Και για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

Από την στιγμή, που από τα στοιχεία που είχαν οι ανακριτικές αρχές ως καταθέσεις και όχι μόνον, αναφερόντουσαν πολιτικά πρόσωπα, ‘αμελλητί’ έπρεπε να παραπέμψουν την δικογραφία στην Βουλή, πού ως αποκλειστικά αρμόδια, και με την προβλεπόμενη διαδικασία θα αποφανθεί αν και κατά πόσο θα επιτρέψει ,στην τακτική δικαιοσύνη, να συνεχίσει το έργο της και να αποδώσει, η δικαιοσύνη, την ιδιότητα του κατηγορουμένου στα πολιτικά πρόσωπα.

Άρα , όλα όσα ακούσαμε περί παρεμβολής της Κυβέρνησης, αντιπερισπασμού για το συλλαλητήριο κ.λ.π. ,είναι κενά λόγια, κενών ανθρώπων. Η Βουλή, και όχι η Κυβέρνηση έχει την αρμοδιότητα, με μυστική ψηφοφορία, αφού ακούσει τους εισηγητές και τους αναφερόμενους, να αποφασίσει για καθένα και για κάθε πράξη χωριστά, με απόλυτη πλειοψηφία.

Το αποδεικτικό υλικό, “κουκουλοφόροι μάρτυρες”, που κατά κόρον ακούστηκε , είναι και το πιό επικίνδυνο, αν όχι και ύποπτο. Ύποπτο γιατί, οι αναφερόμενοι, είναι τα πολιτικά εκείνα πρόσωπα, που καθιέρωσαν και ενίσχυσαν τον θεσμό του “προστατευόμενου μάρτυρα”. Ενός θεσμού, αγγλοσαξονικού δικαίου, που χρησιμοποιήθηκε και στην δίκη της Χρυσής Αυγής. Οι λεονταρισμοί, “θα βγάλω τις κουκούλες” ή “παραπέμπομαι από κουκουλοφόρους του Τσίπρα”, αντηχούν στα αυτιά των πολιτών, ως η απόλυτη αναίρεση των ιδίων και της θεσμικής τους λειτουργίας.

Το αποδεικτικό υλικό, δεν είναι βέβαια, μόνον οι καταθέσεις των προστατευόμενων
μαρτύρων. Είναι και άλλα κρίσιμα έγγραφα, που ούτε τα γνωρίζουμε, ούτε πρέπει να τα γνωρίζουμε, στην φάση αυτή της διαδικασίας. Είναι όμως γνωστά σε αυτούς που θα εισηγηθούν και στους αναφερόμενους. Το αν και κατά πόσο τα στοιχεία αυτά θα δημιουργήσουν την πεποίθηση στα μέλη της Βουλής, ότι αποτελούν στοιχεία που μπορούν να στηρίξουν και ένα κατηγορητήριο, αυτό και πάλι η τακτική δικαιοσύνη θα το αποφασίσει.

Νόμος παραγραφής αντισυνταγματικός, μπορεί να απλά να αλλαχτεί με νέο νόμο

Τέλος το θέμα της παραγραφής. Είναι άξιο απορίας ,με πόση ευκολία ,όλοι καταφεύγουν στην “παραγραφή”. Και βέβαια ,παραγραφή σημαίνει ότι το αδίκημα τελέστηκε, αλλά δεν επιτρέπεται από τον νόμο, να διωχθεί ο δράστης. Και στην περίπτωση των πολιτικών, και παρά τα εξαγγελθέντα κατά καιρούς, ο “Νόμος περί ευθύνης Υπουργών», ακόμη και σήμερα περιβάλει με προνόμιο, ειδικό, την σύντομη παραγραφή, τα αδικήματα του πολιτικού προσωπικού, καταστρατηγώντας ευθέως την αρχή της ισότητας των πολιτών. Όσοι ,μάλιστα, αντιτείνουν ότι η τροποποίησή του, απαιτεί και συνταγματική αναθεώρηση των σχετικών άρθρων, κατά την γνώμη μου κάνουν λάθος. Μπορεί και με την τροποποίηση του εφαρμοστικού νόμου, να περιοριστεί αυτό το προνόμιο.

Είναι άψογη η ως τώρα διαδικασία;

Οι δικαστικές ενέργειες που ακολουθήθηκαν, ήταν άψογες, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να το υποτιμήσουν, άλλωστε το ίδιο πολιτικό προσωπικό χειροκροτούσε την δικαστική λειτουργία, όταν ακύρωνε ,ως αντισυνταγματικό, τον νόμο για τις άδειες των ΜΜΕ. Το ίδιο πολιτικό προσωπικό σήμερα προσπαθεί να απαξιώσει τους δικαστικούς λειτουργούς, υπονοώντας ότι αυτοί λειτούργησαν με σκοπιμότητα.

Όμως, σε μία Δημοκρατία, ο ακρογωνιαίος λίθος, το “αποκούμπι”, του πιό απλού πολίτη είναι η ελεύθερη, ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Και για να θυμηθώ το γνωστό παράδειγμα που κατά κόρον χρησιμοποιείται στις αίθουσες των Πανεπιστημιακών Σχολών, “υπάρχουν Δικαστές στην Βιέννη”.

ΣΤΑΘΗΣ Θ. ΤΣΟΜΙΔΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

(Σημείωση new-economy.gr : Οι τίτλοι  προστέθηκαν απο το new-economy.gr  για τη διευκόλυνση των αναγνωστών μας)

121Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΓΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ
Γίνε συνδρομητής τώρα, για να μαθαίνεις πρώτος τα τελευταία οικονομικά νέα και μη, στην Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο.
*Τα στοιχεία σας, χρησιμοποιούνται μόνο για την εγγραφή σας στο ιστολόγιο new-economy.gr.
Don't miss out. Subscribe today.
×
×
WordPress Popup

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο